ﺑﺮرﺳﯽ ﻓﺮاواﻧﯽ درﮔﯿﺮي اﻟﮑﺘﺮودياﮔﻨﻮﺳﺘﯿﮏ ريشه ﻫﺎي ﻋﺼﺒﯽ ﮔﺮدﻧﯽ در ﻧﻮار ﻋﺼﺐ- ﻋﻀﻠﻪ در ﺑﯿﻤﺎران ﺑﺎ ﻋﻼﺋﻢ درد راديكولر

دردهاي گردني يكي از مشكلات شايع ستون فقرات مي‌باشد كه ممكن است علل مختلفي داشته باشند. هدف از انجام اين ﺑﺮرﺳﯽ ﻓﺮاواﻧﯽ درﮔﯿﺮي اﻟﮑﺘﺮودياﮔﻨﻮﺳﺘﯿﮏ ريشه‌ﻫﺎي ﻋﺼﺒﯽ ﮔﺮدﻧﯽ در ﻧﻮار ﻋﺼﺐ-ﻋﻀﻠﻪ در ﺑﯿﻤﺎران ﺑﺎ ﻋﻼﺋﻢ درد راديكوﻟﺮ ارﺟﺎع ﺷﺪه ﺑﻪ ﮐﻠﯿﻨﯿﮏ ﻃﺐ ﻓﯿﺰيكي و ﺗﻮاﻧﺒﺨﺸﯽ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن اﻣﺎم ﺧﻤﯿﻨﯽ بوده است. در اين ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻘﻄﻌﯽ، 120 ﻧﻔﺮ از ﻣﺮاﺟﻌﯿﻦ به درمانگاه ﻃﺐ ﻓﯿﺰيكي و ﺗﻮاﻧﺒﺨﺸﯽ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن اﻣﺎم ﺧﻤﯿﻨﯽ ﺗﻬﺮان در ﺳﺎل 99-1398 كه ﺑﺎ ﺷﮑﺎيت درد راديكوﻟﺮ ﮔﺮدن و اﻧﺪام ﻓﻮﻗﺎﻧﯽ يك ﻃﺮﻓﻪ يا دو ﻃﺮﻓﻪ كه معيارهاي ورود به مطالعه را داشتند، انتخاب شد اند. از مجموع 120 بيمار مورد مطالعه، در نهايت 21 بيمار  (17.5%)درگيري ريشه‌هاي عصب گردني داشتند كه از اين تعداد 14 نفر زن (13.7% بيماران) و 7 نفر مرد (38.8% بيماران) بودند. بيشترين شيوع مربوط به ريشه گردني (37.1%)C7  و كمترين شيوع مربوط به ريشه گردني (11.4%)  C8 و T1 (4.2%) بود. 4 بيمار (19% بيماران) فقط درگيري ريشه‌هاي گردني سمت چپ و 3 بيمار (14.2% بيماران) فقط درگيري ريشه‌هاي گردني سمت راست و 14 بيمار (66.6% بيماران) درگيري دو طرفه ريشه‌هاي گردني داشتند. شايع‌ترين يافته نورولوژيك همراه با راديكولوپاتي گردني CTS با شيوع حدود 52% بود (11.4%). بر اساس يافته‌ها و نتايج به‌دست آمده بيشتر بيماراني كه ﺑﺎ ﺷﮑﺎيﺖ درد راديﮑﻮﻟﺮ ﮔﺮدن و اﻧﺪام ﻓﻮﻗﺎﻧﯽ جهت بررسي درگيري ريشه‌هاي گردني ارجاع مي شوند، اغلب راديكولوپاتي گردني ندارند كه اهميت استفاده صحيح و به‌موقع از تست‌هاي الكترودياگنوستيك جهت كشف آسيب ريشه‌هاي عصبي و معاينات دقيق جهت يافتن اختلالات همراه با راديكولوپاتي را نشان مي‌دهد.