بررسي گستره عصمت انبياي الهي از ديدگاه ابومنصور ماتريدي با محوريت آيات منافي عصمت

عصمت انبياء الهي از جمله مهم‌ترين و كلان‌ترين مباحث كلامي است كه متكلمان فريقين نسبت به ماهيت، منشأ، مباني، ادله و گستره آن نظريات مختلفي مطرح نموده‌اند. از اين ميان، مبحث گستره عصمت انبياء از منظر قرآن كريم، بحثي بنيادين و دراز دامن بوده كه به تعدد مكاتب كلامي، آراء و انظار مختلفي بيان شده است. در اين ميان متكلمان اماميه قلمرو عصمت را حداكثري دانسته و ساير مكاتب مراتب مختلفي را براي آن ذكر نموده‌اند. از معدود متكلمان اهل سنت ابومنصور ماتريدي است كه هم‌كلام و هم‌رأي با شيعه اماميه بوده و گستره عصمت را از تلقي، حفظ، ابلاغ وحي، دوري از معاصي و جلب طاعات فراتر دانسته و آن را در حوزه نسيان و خطا نيز ساري و جاري مي‌داند. اگرچه طرفداران مكتب ماتريديه نگاه او را ذكر نكرده و رأي ديگري را برگزيدند، اما اين ديدگاه از درون استنباط‌هاي تفسيري او قابل مشاهده است. اين پژوهش با روش توصيفي، تحليلي و با بهره‌گيري از منابع كتابخانه‌اي، آراي ابومنصور ماتريدي پيرامون آيات موهم تنافي عصمت انبياء در قرآن كريم را به صورت كامل استقصاء نموده و توجيه ماتريدي در زمينه رفع اين تناقض را گردآورده و ضمن بررسي آن، ديدگاه قلمرو حداكثري عصمت انبياء الهي از ديدگاه ماتريدي را اثبات مي‌ نمايد.