ارائۀ الگوي ارزيابي شايستگي كارآفريني فارغ التحصيلان تربيت بدني

هدف از پژوهش حاضر ارائۀ الگويي براي طراحي مدل شايستگي كارآفريني فارغ‌‌‌التحصيلان تربيت‌بدني بود. روش تحقيق كيفي با رويكرد اكتشافي و سيستماتيك بود. نمونه گيري به روش هدفمند بصورت گلوله برفي انجام شد. ابزار پژوهش مصاحبه‌هاي اكتشافي چارچوب‌دار بود. روايي ابزار بر اساس اعتبار حقوقي و علمي نمونه آماري، نظر خبرگان و ضريب توافق بين مصححان كدگذار تأييد گرديد. جهت تحليل داده‌ها از روش استرواس و كوربين استفاده شد. چارچوب پژوهش شناسايي شده شامل‌ منظر‌هاي كلي؛ ظرفيّت كارآفريني ‌در علوم ورزشي آموزش‌ عالي، ظرفيّت نظام ملّي‌ كارآفريني و اشتغال، كارآفريني در ورزش‌ كشور، ويژگي‌هاي فردي، ميزان كارآفريني‌گرايي، قابليت اشتغال پذيري، شايستگي‌هاي عمومي، تخصّصي‌ و حرفه‌اي كارآفريني، شايستگي‌هاي ويژۀ ‌كارآفريني، كاركردهاي ‌فردي ومحيطي بود. يافته‌هاي پژوهش نشان‌داد، شايستگي كارآفريني از تعأمل نظام‌مند و برآيند مؤلّفه‌هاي چهار منظر ظرفيّت كارآفريني در علوم ورزشي آموزش عالي و نظام ملّي و نيز شايستگي‌هاي ويژه و شايستگي‌هاي تخصّصي كارآفرين شكل مي‌گيرد كه منجر به موفّقيّت حرفه‌اي و كاركردهاي اجتماعي و اقتصادي كارآفرين است. عامل نظارت مستقيم و صحيح بر روي كارآفرين و راه‌هاي كمك و مساعدت به كارآفرين و ايجاد كارآفريني توسط دولت و اُرگانهاي ذيربط موجب مي شود بسياري ازچالش‌ها و موانع و نيز بروكراسي‌هاي اداري دست‌و‌پاگير و سدهاي پيشرو كارآفرين ‌از بين برود تا كارآفرين در ارائۀ ايده‌هاي خود تشويق گردد و به نظام آموزشي ‌دانشگاه و سيستم‌هاي‌ دولتي براي جذب نيرو مي‌توانند در بررسي و اَرزيابي‌ ميزان شايستگي فرد فارغ‌التحصيل و آماده به كار استفاده از اين مدل پيشنهاد مي گردد.