بهينه‌سازي زنجيره تأمين هوشمند تحت سياست‌ ‌مديريت موجودي توسط فروشنده با رويكرد انتخاب فناوري مرتبط با اينترنت اشيا

هدف: هدف اين پژوهش مدل‌سازي رياضي زنجيره تأمين هوشمند، تحت سياست مديريت موجودي توسط فروشنده با رويكرد اينترنت اشيا، براي بهينه‌سازي و رفع چالش‌هاي زنجيره تأمين سنتي، از قبيل عدم اطمينان، هزينه و تغيير تقاضاي مشتريان است. روش: بر اساس نيازها و اهداف، يك مدل رياضي دوهدفه ارائه شد كه هدف‌هاي اول و دوم آن، به‌ترتيب حداقل‌ساختن هزينه و حداقل‌ساختن زمان زنجيره تأمين است. در اين مدل، يك زنجيره تأمين چهارسطحي در نظر گرفته شده است كه ارتباط مستقيم از تأمين‌كننده به توليدكننده و از توليدكننده به خرده‌فروش و ‌‌از خرده‌فروش به مشتري را امكان‌پذير مي‌كند. ماهيت اين زنجيره هوشمند است‌ و سطوح زنجيره از فناوري‌هاي شبكه حسگر بي‌سيم (WSN)، شناسايي فركانس راديويي (RFID)، بلاكچين و فروش اينترنتي بهره مي‌برد. يافته‌ها: در اين پژوهش، پس از اعتبارسنجي مدل به‌كمك نرم‌افزار گمز، يك مسئله پايه‌اي با روش ɛ-constraint حل شد كه نتايج حاصل از حل مدل و نمودار پارتو ارائه شده است. بهينگي پياده‌سازي فناوري‌هاي مزبور و همچنين واكنش زمان و هزينه به اين پياده‌سازي، كارآمدي مدل را نشان مي‌دهد. نتيجه‌گيري: در اين پژوهش يك مسئله پايه‌اي با روش  ɛ-constraint حل شده است. مقادير توابع هدف و نمودار پارتو، نتايج مطلوبي را نشان مي‌دهد. با حل مدل در ابعاد كوچك و متوسط در نرم‌افزار گمز، مقادير توابع هدف و زمان حل ارائه شده است كه نتايج گوياي اعتبار مدل است و مي‌توان آن را در ابعاد بزرگ‌تر حل كرد. به‌دليل كمبود حافظه نرم‌افزار گمز، براي حل ابعاد بزرگ مدل، بايد از نرم‌افزار متلب و الگوريتم‌هاي فراابتكاري استفاده شود.