رابطه هويت اجتماعي و خودكارآمدي شغلي با نقش ميانجي هوش عاطفي در مربيان پيش دبستاني

هدف پژوهش، تبيين رابطه هويت اجتماعي و خودكارآمدي شغلي با نقش ميانجي هوش عاطفي بود. تحقيق از لحاظ هدف، كاربردي و از نظر روش، توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل 240 نفر مربي پيش دبستاني شهر بجنورد بود كه طبق جدول كرجسي-مورگان 148 نفر به روش نمونه برداري تصادفي طبقه‌اي به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه هويت اجتماعي صفاري نيا و روشن (1390)، پرسشنامه هوش عاطفي شرينگ (۱۹۹۶) و پرسشنامه خودكارآمدي شغلي ريگز و نايت (1994) بود. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم افزارهاي SPSS 21 و PLS استفاده شد. نتايج نشان داد بين هويت اجتماعي و خودكارآمدي شغلي رابطه مثبت و معناداري برقرار است (ضريب مسير 0.315). همچنين بين مولفه هاي هوش عاطفي و خودكارآمدي شغلي نيز رابطه مثبت و معناداري به استثناء مولفه هوشياري اجتماعي به دست آمد (ضريب مسير 0.303). بين هويت اجتماعي و هوش عاطفي رابطه مثبت و معناداري وجود دارد (ضريب مسير 0.548). با توجه به روابط مثبت و معنادار بين متغيرها، نقش ميانجي هوش عاطفي تاييد گرديد.