بررسي رابطه مديريت زمان باكمال گرايي و ميزان تاب آوري مديران مدارس شهر اشترينان

حوادث ناگوار هميشه با انسان بوده‌اند و انسان عليرغم آسيب‌پذيري، داراي ويژگي‌هاي شخصيتي مي‌باشد كه به ‌نوعي ابزاري براي مقابله با اين مشكلات محسوب مي‌شوند. بنابراين هدف اين پژوهش، بررسي رابطه مديريت زمان با كمال‌گرايي و ميزان تاب‌آوري مديران مدارس شهر اشترينان است. جامعه آماري پژوهش را مديران مدارس اشترينان شامل مي‌شود كه با استفاده از جدول تعيين حجم نمونه كرجسي و مورگان، تعداد 70 نفر به روش نمونه‌گيري طبقه‌اي انتخاب ‌شده‌اند. براي گردآوري داده‌ها از ابزار پرسشنامه‌هاي استاندارد مقياس تاب‌آوري كونور و ديويدسون (2003)، پرسشنامه استاندارد مديريت زمان عزيزي مقدم (1385) و پرسشنامه استاندارد كمال‌گرايي هيل و همكاران (2004) استفاده‌ شده است. داده‌هاي جمع‌آوري ‌شده با بهره‌گيري از آزمون كلموگروف-اسميرنوف براي نرمال‌سنجي توزيع داده و آزمون ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندمتغيره به كمك نرم‌افزارهاي اس پي اس اس مورد تجزيه ‌و تحليل قرار گرفت. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه بين مديريت زمان و مؤلفه‌هاي آن با كمال‌گرايي، رابطه مثبت وجود دارد. اما بين تفويض اختيار با كمال‌گرايي، رابطه‌اي وجود نداشت. همچنين بين مديريت زمان و مؤلفه‌هاي آن (هدف‌گذاري، اولويت‌بندي فعاليت‌ها، مديريت ارتباطات و مديريت جلسات) با ميزان تاب‌آوري، رابطه مثبت وجود دارد. اما بين برنامه‌ريزي عملياتي و تفويض اختيار با ميزان تاب‌آوري، رابطه وجود نداشت.