ايده هايدگري دانشگاه: مباني فلسفي مخالفت هايدگر با آزادي آكادميك

اين مقاله تلاش كرده است تا از طريق ايده هايدگري دانشگاه، نزاعي را بر سر دانشگاه صورت‌بندي كند و به بحث بگذارد كه مي‌توان آن را نزاع اشپينگلري/ وبري خواند. اشپينگلري كه به تعليم يك ملت و تربيت يك رهبر معنوي، فرا مي‌خواند و وبري كه دانشگاهيان را از پاسخ‌هاي پيامبرانه بر حذر مي‌دارد و دعوت به انديشيدن علمي، در يك سنت بي‌اندازه سخت گير آكادميك مي‌كند. مقاله تحليل ايده دانشگاه نزد هايدگر را در بستر تأملات هايدگر بر روي دانشگاه، قبل و بعد از خطابه رياست، يعني «حق تنفيذ حكم دانشگاه»، قرار داده است و براي اينكه در پايان نتيجه‌اي فراسوي نزاع اشپينگلري/ وبري بگيرد، به دريدا ارجاع داده و تلاش كرده است ايده سومي را صورت بندي كند كه ضمن اينكه «مسئوليت»، نقش كانوني در آن ايفاء كند، ولي اين «مسئوليت»، ناظر بر انگاره‌ها و اهداف ايدئولوژيكي خاصي نباشد كه منجر به سيطره ديكتاتوري بر دانشگاه و سياسي شدن علوم مي‌شود. مقاله تصريح كرده است كه گرچه در مخالفت هايدگر با «آزادي آكادميك پر قيل و قال دانشگاه‌هاي آلماني» ترديدي وجود ندارد، اما مباني فلسفي اين مخالفت، پيچيده، چند سويه و مبهم است.