عوامل تنش‌زاي آسيب‌زننده در بخش مراقبت‌هاي پس از بيهوشي در سال 1397: مقايسه ديدگاه بيماران و پرستاران

زمينه و هدف: واحد ريكاوري به‌طور بالقوه يك بخش پراسترس است. درنتيجه تجربه اين استرسورها، واكنش‌هاي رواني و احساسي را از خود بروز مي‌دهند كه روي سلامتي، بهبودي و بازتواني بيماران تأثير منفي دارد. اين مطالعه٬ ادراك بيماران و پرستاران واحدهاي ريكاوري بيمارستان‌هاي آموزشي‌درماني شهركرد را درخصوص عوامل استرس‌زا موجود در سال 1397 مقايسه مي‌كند. روش بررسي: اين مطالعه توصيفي روي 60 پرستار و 384 بيمار در بيمارستان‌هاي آموزشي‌درماني شهركرد در سال 1397 انجام شد. روش نمونه‌گيري براي پرستاران سرشماري و بيماران با استفاده از فرمول حجم نمونه و در نظر گرفتن معيارهاي ورود تعيين شد. ابزار جمع‌آوري داده‌ها٬ پرسش‌نامه محقق‌ساخته عوامل تنش‌زاي بيماران در واحد ريكاوري بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 19 و آزمون‌هاي آمار توصيفي و همبستگي پيرسون و تيتست تحليل شد. يافته‌ها: ميانگين كل عوامل تنش‌زا ازديدگاه پرستاران 5.50±67.50 و از ديدگاه بيماران 12.5±68.02 است (P 0.05). بيماران و پرستاران درد و تشنگي را از مهم‌ترين عوامل استرس‌زا مي‌دانند درحالي‌كه گويه «رعايت نكردن حريم خصوصي بيماران» ازنظر پرستاران اهميت بالايي داشته است٬ اما بيماران آن را به‌عنوان كم‌اهميت‌ترين استرسور گزارش كرده‌اند. نتيجه‌گيري: ديدگاه پرستاران و بيماران نسبت به 10 عامل استرس‌زا ميانگين تقريباً مشابهي داشت. بااين‌حال، به نظر مي‌رسد كه پرستاران به آموزش بيشتري در ارزيابي عوامل استرس‌زاي بيماران و همچنين كاهش يا از بين بردن آن‌ها نياز دارند.