بررسي سبك‌هاي يادگيري دروس باليني دانشجويان دانشگاه علوم ‌پزشكي قم در سال 1398-1399

زمينه و هدف: سبك هاي يادگيري يكي از عوامل مؤثر در يادگيري است كه مي تواند تغييرات نحوه دريافت و تعامل فرد با محيط به خصوص بالين را نشان دهد. ازآنجايي كه وظيفه ياددهي و بهبود وضعيت موجود براي يادگيري دانشجويان در بالين ، يكي از وظايف مراكز آموزشي درماني است، مطالعه حاضر با هدف تعيين سبك هاي يادگيري دانشجويان علوم پزشكي قم در آموزش باليني اجرا شد. روش بررسي: مطالعه حاضر از نوع توصيفي مقطعي است و در سال۱۳۹۸تا ۱۳۹۹ با مشاركت 308 نفر از دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي قم (رشته هاي پزشكي، پرستاري، مامايي و پيراپزشكي) انجام شد كه به روش تصادفي طبقه اي در هريك از گروه هاي كارآموزي و كارورزي انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسش نامه استاندارد سبك هاي يادگيري كلب بود. داده ها با استفاده از آمار توصيفي و آزمون كاي اسكوئر مورد تجزيه وتحليل قرار گرفت. يافته ها: ميانگين سني دانشجويان 23/7±4/3سال، 54/9 درصد زن ، 45/1 درصد مرد و 64 درصد در مقطع كارشناسي و 36 درصد در مقطع دكترا بودند. 48/1 درصد از دانشجويان سبك يادگيري جذب كننده، 24/7درصد سبك واگرا، 5/17 درصد سبك همگرا و 9/7 درصد سبك يادگيري انطباق يابنده داشتند. بين سبك يادگيري با رشته تحصيلي٬ اختلاف معنادار وجود داشت (0/03=P). سبك يادگيري با جنس، مقطع تحصيلي، وضعيت تأهل و سال تحصيلي (سال اول باليني و سال آخر باليني) تفاوت معنادار ندارد. نتيجه گيري: باتوجه به اينكه سبك يادگيري اكثر دانشجويان جذب كننده و واگرا بود، بنابراين فراهم ساختن محيط هاي يادگيري متناسب با اين سبك ها، براي يادگيري بهتر و كسب يا تقويت توانمندي هاي لازم در محيط هاي آموزشي و شغلي آينده حائز اهميت است.