قاعده لطف و جايگاه آن در اثبات وجوب بعثت انبيا و نصب امام از منظر متكلمان شيعه

قاعده لطف يكي از قواعد مهم و تأثيرگذار در ميان متكلمان بوده و از جايگاه خاصي در علم كلام برخوردار است. اين قاعده كلامي نقش مهمي در اثبات وجوب بعثت انبيا و نصب امام در نظريات متكلمان شيعه دارد. درباره چيستي مضمون قاعده لطف، دلايل وجوب لطف از جانب باري‌تعالي و اثبات وجوب ارسال رسل و نصب امام با تمسك به قاعده لطف، در آثار كلامي سخنان بسياري آمده است. عالمان شيعه مانند نوبختي، شيخ مفيد، سيد مرتضي، شيخ طوسي، علامه حلي و از ميان متأخران، سيد هاشم حسيني طهراني و جعفر سبحاني، در مباحث مربوط به اثبات وجوب بعثت انبيا و نصب امامان از قاعده لطف بهره برده‌اند. برخي آن را مطابق حكمت الاهي و برخي صرفاً جود و كرم خدا دانسته‌اند. برخي اين قاعده را در اثبات مسائل نبوت و امامت كارآمد مي‌دانند و برخي در خور استناد نمي‌دانند. ولي در نهايت حاصل سخنان متكلمان شيعه، اثبات وجوب بعثت پيامبران و نصب امامان با استمداد از قاعده لطف است.