مردم‌نگاري و بررسي درون‌نگرايانه انواع نگرش‏هاي مردمي در مواجه با پديدة تدفين شهداي گمنام در سطح مناطق شهري (با تأكيد بر مناطق شهري شهر تهران)

شهيد و شهادت، از محوري‏ترين مقوله‏هاي قدسي و استعلايي اسلام و خصوصاً مذهب تشيع محسوب مي‏شوند. مقوله‏هايي كه در زمان معاصر و در روند شكل‌گيري جريان انقلاب اسلامي سال 1357 و جنگ تحميلي هشت‌ساله پس‌ازآن، از صورتي غريب و نامأنوس به مصداقي آشنا و تجربه روزمره افراد و جامعه مبدل شد. پس از پايان جنگ و با ايجاد فاصله زماني و فراز و نشيب‏هاي فراوان در شيوه حكمراني، غفلت و از ياد بردن آرمان‏ها و اهداف شهدا، به‌عنوان خلائي جدي از سوي افكار عمومي جامعه، خصوصاً جريانات مردميِ انقلابي و مذهبي، ادراك مي‌شد. در همين راستا و با توصيه‏هاي مؤكد رهبر انقلاب مبني بر فراموش‌نشدن آرمان‏ها، اهداف و مسير شهدا، تدفين شهدا در سطح شهرها و در مكان‏هاي مختلف آن، در دستور كار مسئولان و متصديان امر قرار گرفت. عملي كه از همان آغاز و در روند انجام تاكنون، در كانون مباحث و بعضاً انتقادات بين گروهيِ افراد مختلف، در جامعه نيز بوده است. گروه‏هايي كه هركدام به‌تناسب نوع نگرش، در نهايت در ذيل طيفي از موافقان تا منتقدان بر زواياي مختلف اين عمل، قرار مي‏گيرند. ما در اين پژوهش، بر آن هستيم تا با رويكرد كيفي و روش مردم‌نگاري روايي و تحليل گفتماني و با كمك مصاحبه‏هاي باز و موردي، در كنار ابزارهاي مشاهده، مشاهده مشاركتي، بررسي اسنادي و...، كليدي‏‏ترين نگرش‏هاي اين گروه و طيف‏ها را، نسبت به امر تدفين شهدا در سطح شهر جمع‏آوري و توصيف كرده و تحليلي مختصر از چگونگي منطق عملكردي هر يك، ارائه دهيم.