تأثير مداومت در عبادت بر پالايش رذايل اخلاقي

هدف اصلي آفرينش انسان، عبوديت و بندگي صحيح خداي تعالي است كه نتيجه آن، رحمت واسعه خداوند است. به همين سبب، در شيوه تربيت عبادي اسلام، مداومت و استمرار عبادات چنان اهميت دارد كه در فقه، براى ترك بعضي عبادات، قضاى آن و گاهى نيز كفاره واجب مى‏شود. بدين‌روي محافظت و استمرار برخي از اعمال عبادي، مانند نمازهاي روزانه، واجب و بعضي ديگر، مانند اذكار و ادعيه، مستحب است. نوشتار حاضر به روش توصيفي ‌ـ تحليلي به بررسي مداومت در عبادت و تأثير آن در پالايش رذايل اخلاقي پرداخته و به اين نتيجه دست يافته كه با توجه به تقابل ميان فضايل و رذايل اخلاقي، نقش عبادت و مداومت بر آن، در پالايش انسان از رذايل، غيرقابل انكار است و ترك مداومت بر عباداتي مثل نماز، انحراف از مسير بندگي و قرين با ارتكاب برخي از رذايل و گناهان است. بر اثر مداومت و تكرار اعمال عبادي، فضايل موجود در عبادت به‌تدريج در وجود آدمي رسوخ مي‌كند و به ملكه حسنه تبديل مي‌گردد و رذايل متضاد با هريك از آنها از ساحت نفس برچيده مي‌شود.