بررسي مقايسه‌ايِ نظريۀ سعادت در فلسفۀ ارسطو و ابن‏ سينا: تلاقي‌ها، جدايي‌ها و نقدها

سعادت از مهم‌ترين مباحث حكمت عملي محسوب مي‌شود كه درطول تاريخ، ذهن فلاسفۀ يونان باستان تا فيلسوفان امروز را به خود مشغول كرده است و در دوره‌هاي مختلف، فيلسوفان براساس مباني و رويكرد‌‌‌‌هاي متفاوت، اين مسئله را بررسي كرده‌اند. يكي از شاخص‌ترين نظريات عرضه‌شده دربارۀ سعادت را ارسطو در كتاب ارزشمند خود، اخلاق نيكوماخوس مطرح كرده و شرح‌وبسط داده است. اين نظريۀ وي بر فيلسوفان پس‌از او و ازجمله فيلسوفان مسلمان، بسيار مؤثر واقع شده و ابن ‏سينا به‌عنوان مهم‌ترين فيلسوف مسلمان، به‌ميزان زيادي در نظريۀ سعادت خود، متأثر از ارسطو بوده است. ازديدگاه ارسطو، سعادت انسان در حياتِ عقلانيِ توأم با فضايل اخلاقي است؛ همچنان‌كه ابن ‏سينا نيز برترين لذت و خير را لذت عقلاني قلمداد كرده و سعادت انساني را در رسيدن به مرتبۀ عقل مستفاد و مشابهت با عقل فعال و نيز حصول استيلاي عقل بر اميال بدني دانسته است. در اين مقاله، نظريۀ سعادت در فلسفۀ ارسطو و ابن‏ سينا را واكاوي و تحليل مي‌كنيم، با استفاده از روش مقايسه‌اي، وجوه اشتراك و افتراق نظريه‌هاي اين دو فيلسوف را نشان مي‌دهيم و با به‌كارگيري روش انتقادي، نقايص و نقاط ضعف هريك از اين نظريات را بيان مي‌كنيم.