بررسي برهمكنش سطوح آبياري و بافت خاك برعملكرد، اجزاي عملكرد و بهره‌وري مصرف آب گياه شاهي

يكي از مهم‌ترين عوامل محدودكننده در توليد محصولات كشاورزي، كمبود آب آبياري است. اين پژوهش به‌منظور بررسي برهمكنش بافت‌ خاك و سطوح آبياري برعملكرد، اجراي عملكرد و بهره‌وري مصرف آب گياه شاهي در سال 1397 در گلخانه تحقيقاتي دانشگاه فردوسي مشهد انجام شد. پژوهش حاضر، به‌صورت فاكتوريل بر پايه طرح كاملاً تصادفي با 3 تكرار و بر پايه‌ي كشت گلداني بود. تيمارها شامل سه سطح آبياري (100 درصد ظرفيت زراعي، 66 درصد ظرفيت زراعي و 33 درصد ظرفيت زراعي) و سه بافت خاك (رس سيلتي، لوم رسي و لوم شني) بود. بر اساس نتايج كاهش حجم آب مصرفي به ميزان 34 درصد و 67 درصد به ترتيب منجر به كاهش 12 و 13.2 درصدي تعداد برگ، 8.1 و 8.5 درصدي طول برگ، 11.1 و 25 درصدي عرض برگ و 7.4 و 16.8 درصدي وزن خشك اندام هوايي نسبت به تيمار شاهد (100 درصد ظرفيت زراعي) شده است. بيشترين ميزان ارتفاع، وزن تر اندام هوايي و عملكرد در واحد سطح به ترتيب با مقادير 16.9 سانتي‌متر، 10 گرم و 565.9 گرم در مترمربع در تيمار اثر متقابل 100 درصد ظرفيت زراعي و بافت خاك رس سيلتي (FC-SC) مشاهده شد. بيشترين مقدار بهره‌وري مصرف آب با مقدار 1.78 كيلوگرم در متر مكعب در تيمار اثر متقابل 33 درصد ظرفيت زراعي و رس سيلتي (FC-SC) به دست آمد. اعمال سطوح مختلف آبياري سبب افزايش معني دار در بهره وري مصرف آب شده است، به طوري كه اعمال آبياري به ميزان 33 و 66 درصد FC سبب افزايش 22.6 و 10.5 درصدي بهره وري مصرف آب شده است. به‌طور كلي، گياه شاهي نسبت به تنش خشكي حساس است، همچنين بافت مناسب براي اين گياه رس سيلتي است.