كاربرد «فطرت» به‌مثابه مبناي تعليم و تربيت انسان از منظر علامه مصباح با تأكيد بر آيات و روايات

مبنا بودن فطرت براي تعليم و تربيت مطمح‌نظر خاص بسياري از انديشمندان بزرگ اسلامى است. در اين تحقيق، كاربرد فطرت به‌مثابه مبناي تعليم و تربيت انسان از منظر علامه مصباح يزدي و با تأكيد بر آيات و روايات بررسي شده است. روش تحقيق «توصيفي ـ تحليلي» است. نتايج اين تحقيق عبارت است از: 1. فطرت انسان مزين به ويژگي‌هاي درخشنده‌اي از حقيقت‌جويي و علم به خوبي‌ها و بدي‌ها و گرايش‌هاي شفافي است كه از درون شكفته مي‌شود و مسير حيات سعادتمندانه بشر را ترسيم مي‌كند. 2. انسان حتي در اميال به‌ظاهر مشتركش با حيوان، داراي ويژگي‌هاي خاصي است كه مخصوص انسان است و حيوان در آن اشتراك ندارد. 3. تعليم و تربيت اسلامي ـ تماماً ـ هماهنگ با فطرت است. 4. فطرت كاربردهاي زيادي در زندگي آدمي دارد؛ ازجمله مبناي تعليم و تربيت است و تعيين اهداف تربيتي و كشف اصول تربيتي از آن، مسير حركت به‌سوي سعادت را ترسيم مي‌نمايد. 5. استاد مصباح ويژگي‌هاي طبيعي‌شناختي و گرايشي انسان را مباني تعليم و تربيت دانسته است كه به‌صورت گزاره‌هاي خبري مطرح مي‌شوند. 6. درك فطري انسان از بايدها و نبايد‌ها ارزشي حصولي نيست، بلكه حضوري است.