نقش واسطه‌اي مشاركت والدين در رابطه شرم از داشتن فرزند با اختلال يادگيري و عملكرد تحصيلي دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري

مشاركت والدين در خانه در خصوص يادگيري و موفقيت كودكان با اختلال يادگيري از عوامل ضروري است. هدف پژوهش حاضر بررسي نقش واسطه‌اي مشاركت والدين در رابطه بين شرم از داشتن فرزند با اختلال يادگيري و عملكرد دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري است. 140 دانش‌آموز با اختلال يادگيري از كليه دانش‌آموزان مقطع ابتدايي شهر تهران در سال تحصيلي 1398-1399 به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. در اين پژوهش از مقياس مشاركت والدين اولسون بارنز (1992) به‌منظور بررسي مشاركت والدين و مقياس نگرش والدين گوندر (2002) به‌منظور بررسي شرم از داشتن فرزند با اختلال استفاده شد. نتايج نشان داد كه شرم از داشتن فرزند با اختلال يادگيري اثر مستقيم و معنادار بر عملكرد دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري دارد و اثر مشاركت والدين بر عملكرد نيز مستقيم و معنادار بوده است (0.05 p). هر چه نگرش والدين نسبت به فرزندان خود مثبت باشد به همان اندازه درگيري و مشاركت آن‌ها در فعاليت‌هاي خانه و مدرسه بيشتر خواهد بود. همچنين شرم از داشتن فرزند با اختلال يادگيري به‌واسطه مشاركت والدين بر عملكرد دانش‌آموزان تأثير معنادار دارد. مدل برازش خوبي داشته و 17 درصد از واريانس عملكرد دانش‌آموزان توسط متغيرهاي پژوهش تبيين شد.