اثربخشي آموزش مثبت نگري بر اميد و رضايت از زندگي در مادران داراي فرزند معلول

تولد فرزند معلول مي‌تواند اثرات منفي شديدي بر مادران داشته باشد؛ چراكه مي‌بايست خواسته‌هاي بيشتري را برآورده كنند. هدف از اين پژوهش، بررسي اثربخشي آموزش مثبت‌نگري بر اميد و رضايت از زندگي مادران داراي فرزند معلول اجرا شد. روش‌ پژوهش،‌ نيمه‌‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس-آزمون و پيگيري و گروه گواه بود. نمونه پژوهش به حجم 30 نفر از بين مادران داراي فرزند معلول تحت پوشش سازمان بهزيستي شاهين‌شهر در سال 1397 به روش نمونه‌گيري هدفمند، انتخاب و به‌تصادف، در دو گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند. شركت‌كنندگان مقياس اميدواري (اشنايدر و همكاران، 1991) و پرسشنامه رضايت از زندگي‏ (داينر و همكاران، 1985) در مراحل پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري تكميل كردند. گروه آزمايش به مدت 8 جلسه 60 دقيقه‌اي و هفتگي؛ تحت آموزش مثبت‌نگري قرار گرفت و گروه گواه، آموزشي دريافت نكرد. تحليل داده‌ها با استفاده از روش تحليل‌واريانس با اندازه‌گيري مكرر و با استفاده از نرم‌افزار SPSS، انجام گرفت. نتايج نشان داد كه در متغير اميد، عامل زمان (p 0.05, F=16.907)، عامل گروه (p 0.05, F=19.864) و تعامل زمان و گروه (p 0.05, F=17.996) و در متغير رضايت از زندگي، عامل زمان (p 0.05, F=8.757)، عامل گروه (p 0.05, F=8.806) و تعامل زمان و گروه (P 0.05, F=9.543) معنادار هستند كه اين يافته‌ها نشان دهنده اين است كه بين دو گروه و در سه مرحله پژوهش در عامل اميد و رضايت از زندگي تفاوت معناداري وجود دارد. لذا مي‌توان از آموزش مثبت‌نگري در مراكز روانشناختي به عنوان درماني مؤثر به منظور بهبود اميد و رضايت از زندگي مادران داراي فرزند معلول استفاده كرد.