مطالعه تطبيقي تغييرات الگوي مكاني گردوغبار استان تهران در بازه سال هاي 2019 -2000

پديده گرد و غبار نشانه اي از فرسايش محيطي است. تغييرات آب و هوايي همچون فقدان بارش، وجود ذرات خاك فرسايش پذير و سرعت بالاي باد، شرايط مناسبي را براي وقوع و شدت توفان هاي گرد و غبار ايجاد مي كند. براي درك بهتر تأثيرات گرد و غبار، منشأيابي، كنترل و مقابله با آثار زيان بار آن، لازم است اين پديده به طور منظم شناسايي و بررسي شود.  هدف از اين پژوهش، مطالعه تطبيقي تغييرات الگوي مكاني پديده گرد و غبار استان تهران طي بيست سال (بازه سال هاي  2019-2000) است. درنتيجه، پس از بررسي روزهاي داراي حداكثر پديده گرد و غبار و استخراج گلبادهاي مرتبط با آن، سه شاخص NDDI، AOD و DBAAEL با استفاده از تصاوير سطح 1 سنجنده موديس ماهواره ترا و آكوا محاسبه شد. با جمع بندي تمام الگوهاي شاخص هاي گرد و غبار در سال 2000، عمده مراكز تراكم هسته غبار بر روي شمال عراق و دشت هاي جنوب درياچه اروميه و دشت هاي واقع در دامنه غربي رشته كوه زاگرس قرار داشت؛ ولي نقشه هاي نهايي استخراج شده از الگوهاي سال 2019 نشان داد كه به طور كلي، تراكم ذرات  گرد  و غبار در كل ايران كمتر شده است و هسته غبار در عرض هاي جنوبي استان تهران از شهريار تا ورامين و رباط كريم و مشخصاً بر روي لندفرم هاي رسوبي انتهايي حوضه هاي آبريز استان تهران متمركز است و اين مي تواند بيانگر تغييرات اساسي بر روي پوشش زمين طي بازه بيست ساله تحقيق باشد.