روش‌شناسي حل موارد متناقض‌نما در قرآن و كتاب مقدس و ميزان موفقيت آن

اسلام و مسيحيت هريك، كتاب مقدس خود را در اوج و مملو از نكات بديع‌ مي‌دانند كه بشر را به نجات و سعادت رهنمون مي‌سازد، مسلمانان قرآن را نازل شده از جانب خداوند و مسيحيان كتاب مقدس خود را مؤيد به تأييدات روح‌القدس و از القائات او مي‌دانند. اما در خصوص هر دو كتاب، ادعاي وجود تناقض شده است و مدافعان هر دو دين، درصدد ارائه پاسخ‌ها و راه حل‌هايي جهت رفع تناقض‌هاي ظاهري ميان آيات آن، برآمده‌اند. علي‌رغم نقادي‌هاي فروان نسبت به كتاب مقدس، ديدگاه رسمي كليساي كاتوليك هم‌چنان بر اعتبار محتواي اين كتاب و بي‌خطا بودن آن استوار است. هدف اين مقاله روش‌شناسي حل موارد متناقض‌نما در اين دو كتاب و بررسي ميزان موفقيت اين روش‌ها است. در اين مقاله به روش تطبيقي- تحليلي به استناد منابع كتابخانه‌اي، روش مدافعان قرآن و كتاب مقدس در حل موارد متناقض‌نما بررسي شده است. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه مسلمانان در اين مقام، روشي قانونمند در پيش گرفته‌اند و بر اساس جمع عرفي ميان آيات كه مورد پذيرش عقلاء است، تناقضات ظاهري را برطرف نموده‌اند، اما مسيحيان در برخي موارد موفق به رفع تناقضات نشده‌اند و در برخي موارد، پاسخ‌ها و راه حل‌هاي ارائه شده از سوي آن‌ها، به تكلّف‌هاي نابجا و غير معقول منجر گشته است