حكمراني هوشمند(دانش‌بنيان) با تكيه بر الگوي توسعه كاركردهاي هيئت‌هاي انديشه‌ورز

اين مقاله بر تبيين مفهوم هيئت انديشه‎ورزي به‎عنوان يك نهاد راهبردي و تأثيرگذار بر فرايند تصميم‎گيري و سياست‎گذاري كشور تمركز دارد. هدف مقاله، ترسيم و ارائۀ الگويي بومي و سازگار با زيست‎بوم حكمراني در ايران، از اين نهاد راهبردي است. روش پژوهش حاضر از نوع كيفي بوده و براي گردآوري داده‎ها از ابزار مصاحبۀ اكتشافي استفاده شده است. براي اين منظور، مصاحبۀ عميق و گفت‎وگوي مستقيم و بدونِ‎واسطه با دوازده نفر از پژوهشگران، مديران، صاحب‎نظران و انديشمندان داراي حداقل بيست سال سابقۀ فعاليت در مراكز انديشه‎ورزي، راهبردي، پژوهشي و مديريتي كشور انجام پذيرفت. براي انتخاب مصاحبه‎شوندگان، از روش نمونه‎گيري هدفمند و روش گلوله‎برفي استفاده شد. يافته‎ها حكايت از آن دارد كه هيئت‎هاي انديشه‎‎ورز جمهوري اسلامي در سطح كلان مي‎تواند به هوشمندسازي و دانش‎بنيان‎كردن نظام حكمراني كشور كمك كرده و علاوه بر كاركردهاي رايج، كاركردهايي همچون نهاد راهبري، هدايتگر و راهنماي سياست‎هاي كلان كشور، صيانت و نظارت، تبيين‎ مباني، مفاهيم و چهارچوب‎هاي نظري، گفتمان‎ساز، رصد و توليد انديشه، استحكام ساخت دروني قدرت، جامعه‎پردازي و زمينه‎سازي تمدن نوين اسلامي، به‎كارگيري مشاركت مردمي و بسيج در امر سياست‎پژوهي و تصميم‎سازي و استفتا و حل مسائل داشته باشد.