جلوه‌ پذيري اكسپرسيونيستي سازواره ‌هاي زبان و معنا در سروده‌هاي عائشه أَرناؤو‌ط

در ميان شيوه هاي پرتعداد نگرش به هستي، اكسپرسيونيسم را از آن حيث كه از توصيف صِرف وقايع عدول مي كند و ماهيتي فرامحاكاتي دارد، رويكرد منحصربه فردي بايد تلقي نمود. اديبان و هنروران اكسپرسيونيستي، صورت هاي عيني پديده ها را در ذهن گزاره كرده و چون خواب گزاري، از آنها تعبير ميكنند. نگاه اكسپرسيونيستي در ادبيات، بي ترديد، از مؤلفه هاي مشخصي برخوردار است كه در دو بخش زبان و محتوا مي توان آنها را از هم بازشناخت. ازجمله شاعران معاصري كه تجربه هاي مشابهي با زمينه هاي پيدايش اكسپرسيونيست دارد، عائشۀ أرناؤوط (زادۀ 1946) است؛ نويسنده و شاعري كه با روي آوردن به اين جريان ادبي - هنري، جهان زيسته اش را با تصوير برون فكنانه اي بازنموده است. شعر او در ذيل ويژگي‌هايي چون: «تعليق»، «ريتم و ايقاع ناهمگون» و «استعاره‌هاي خودگردان» در بخش زبان و با درون‌مايه‌هايي نظير «گروتسك»، «هويّت‌باختگي» و «برون‌فكني‌هاي ذهني هيجاني» ساختار اكسپرسيونيستي گرفته است. از جمله نتايج اين پژوهش كه به صورت توصيفي - تحليلي فراهم آمده، مي توان به تصويرگري هاي سوبژكتيوي، رهايي بندها و عبارت هاي شعري و بي گزاره گي آنها، ضرب آهنگ هاي ناپايدار و فنزهاي تلخ و ترسناك سروده هاي أرناؤوط اشاره كرد كه با كاركردهايي نظير تنش زايي، ذهن گرايي و بي ثباتي، از فلسفۀ اكسپرسيونيستي پرده برمي دارند.