استراتژي هاي توسعه كارآفريني در بين زنان روستايي با استفاده از ابزارهاي برنامه‌ريزي استراتژيك (مطالعه موردي: بخش نصرآباد، شهرستان تربت جام)

امروزه توسعه كارآفريني زنان، يكي از حياتي‌ترين موضوعات دستوركار توسعه در بسياري از كشورهاي درحال‌توسعه است. از اين‌رو پژوهش حاضر درپي شناسايي راهبردهاي مطلوب توسعه كارآفريني زنان روستايي است. روش تحقيق به لحاظ ماهيت توصيفي تحليلي و از نظر هدف كاربردي است. در اين مطالعه از دو ابزار برنامه ريزي استراتژيك استفاده شد. منطقه مورد مطالعه بخش نصرآباد شهرستان مرزي تربت‌جام و واحد تحليل زنان كارآفرين روستايي آشنا به محيط داخلي و خارجي در ارتباط با موضوع تحقيق است كه با روش گلوله‌برفي شناسايي و به‌صورت داوطلبانه در تابستان 1399در فرايند تحقيق مشاركت نمودند. براساس مطالعات اكتشافي، 22 قوت و فرصت به عنوان مزيت و 21 ضعف و تهديد به عنوان محدوديت و تنگنا پيش‌روي توسعه كارآفريني زنان روستايي شناسايي و نظرات آنها در قالب پرسشنامه محقق‌ساخته در طيف ليكرت سوال گرديد. نتايج نشان‌داد؛ در ماتريس SWOT با توجه به امتياز 2.51 و 2.19 راهبرد كانوني توسعه كارآفريني در بين زنان روستايي تنوع (حداقل-حداكثر) مي باشد. به كمك ماتريس برنامه‌ريزي استراتژيك كمي، اولويت اول با «تشويق زنان به تشكيل NGOs كارآفريني» با امتياز 0.852 شناسايي‌گرديد. به دليل توانمندي و ظرفيت منطقه، توسعه كارآفريني در زنان روستايي نيازمند بازنگري و ارائه سياست‌هاي مناسب در جهت ايجاد تشكل‌هاي كارآفريني زنان روستايي است. زيرا ورود زنان روستايي به تشكل‌ها زمينه توانمندسازي آنها را فراهم و توسعه كارآفريني را در بين آنها تسريع مي بخشد.