تبيين مدل پارادايمي فرديت يافتگي در ازدواج جوانان

الگوهاي ازدواج در هر جامعه متناسب با شرايط اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي متغير است. اين پژوهش با هدف واكاوي الگوي ازدواج جوانان در شهر تهران انجام شده است. تعداد 28 مشاركت كننده با نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و داده‌ها با مصاحبه نيمه ساختاريافته گردآوري شده است.ديدگاه به ازدواج و عوامل، نقش خانواده، خويشاوندان، مراسم و سنت‌ها، آشنايي قبل از ازدواج، سن مناسب، شيوه همسرگزيني و راهبرد آنان محور سؤالات بود. پس از سه مرحله كدگذاري باز، محوري و انتخابي داده‌هاي متني، به ترتيب 138 مفهوم، 28 زيرمقوله و 13 مقوله و درون‌مايه اصلي « فرديت يافتگي » به دست آمد. يافته‌ها: ديرهنگامي ازدواج، همتايابي فرد مدار و خانواده داور، سنت پذيري تقليل‌گرا و به ويژه در پسران، تمايل دوستي با جنس مخالف، آسان‌گيري جنسي، بعضاً گرايش به ازدواج غيررسمي (عقد موقت، هم خانگي) به عنوان راهبرد مشاهده شد. نتيجه‌گيري: امكانات اقتصادي و معيشتي، مناسبات نگرشي، ارزشي و كنشي ميان دو جنس، از عناصر اصلي شكل گيري اين الگوست. بازتوليد فرهنگ ايراني در ترويج ازدواج آسان، تربيت و مهارت‌آموزي و حمايت‌هاي اقتصادي به عنوان راهكار پيشنهاد مي‌شود.