تحليل محتواي اسناد موقوفات زنان قزوين از ابتداي دوره قاجاريه تا پايان عهد ناصري (1313- 1210ه.ق)

وقف در معناي بخشيدن همه يا بخشي از اموال و دارايي يا درآمد حاصل از آن به غير، از امور خداپسندانه و انسان دوستانه‌اي است كه در طول تاريخ ايران از سوي افراد و گروه‌هاي مختلف اجتماعي از جمله زنان انجام شده است. هدف پژوهش حاضر بررسي موقوفات زنان واقف قزوين از ابتداي دوره قاجار تا پايان سلطنت ناصرالدين شاه است و مي‌خواهد با تكيه بر منابع اسنادي و كتابخانه‌اي و با روش تحليل محتوا، مسائلي همچون نيت زنان واقف، موقعيت اجتماعي آنها، ميزان و تنوع موقوفات و كاركرد آنها را بررسي و تبيين نمايد. نتيجه تحقيق نشان مي‌دهد اغلب زنان واقف از طبقات بالاي اجتماعي مثل اشراف، تجار و روحانيان بودند. نيت اغلب آنها از وقف اموال و داريي‌شان، كسب رضاي خدا و ثواب اخروي بود. در ميان اموال وقف شده، زمين‌هاي زراعي روستايي و دكان بيشترين فراواني را داشتند و در بحث مصارف موقوفات، كاركرد مذهبي بخصوص تعزيه و عزاداري امام حسين (ع) در اولويت اول و خيرات و مبرات در اولويت بعدي قرار داشت.