نقش دشواري تنظيم هيجان در رابطۀ بين تجربۀ آزار و نارضايتي از تصوير بدني دختران نوجوان

هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش ميانجي دشواري تنظيم هيجان در رابطۀ بين تجربۀ آزار و نارضايتي از تصوير بدني دختران نوجوان است. اين مطالعه از نظر هدف بنيادي و از لحاظ روش از نوع همبستگي مبتني بر تحليل مسير است. جامعۀ آماري پژوهش شامل كليۀ دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطۀ دوم شهر تهران در سال تحصيلي 1399-1398 بود. روش نمونه‌گيري اين پژوهش از نوع خوشه‌اي چندمرحله‌اي بود. درنهايت بعد از توزيع و جمع‌آوري پرسشنامه‌ها و با حذف پرسشنامه‌هاي ناقص، 218 نفر تجزيه و تحليل شدند. ابزار گردآوري داده‌ها عبارت بود از مقياس تصوير بدن (FBIS)، مقياس دشواري تنظيم هيجان (DERS) و پرسشنامۀ تجربۀ آزار (CAQ). داده‌ها با استفاده از همبستگي پيرسون در نرم‌افزار SPSS نسخۀ 24 و تحليل مسير در نرم‌افزار Amos نسخۀ 24 تحليل شدند. نتايج پژوهش حاضر نشان داد همبستگي معناداري بين تجربۀ آزار با دشواري تنظيم هيجان و نارضايتي از تصوير بدني وجود دارد. افزون بر اين، بين دشواري تنظيم هيجان و نارضايتي از تصوير بدني همبستگي معنادار ديده مي‌شود. همچنين تحليل مسير نشان‌دهندۀ نقش ميانجي‌گري دشواري تنظيم هيجان بين تجربۀ آزار و نارضايتي از تصوير بدني دختران نوجوان بود؛ بنابراين تجربۀ آزار در كودكي از طريق افزايش دشواري در تنظيم هيجان موجب نارضايتي از تصوير بدني در دختران نوجوان مي‌شود.