اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تنظيم شناختي هيجان و خودكارآمدي اجتماعي نوجوانان مبتلا به صرع

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تنظيم شناختي هيجان و خودكارآمدي اجتماعي نوجوانان مبتلا به صرع بود. اين پژوهش كاربردي و از نوع شبه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعۀ مورد مطالعه را همۀ نوجوانان پسر مبتلا به صرع 15-18سال مراجعه‌كننده به مراكز درماني شهرستان رشت در سال1399-1400 تشكيل دادند كه از ميان آن‌ها، نمونۀ پژوهش شامل 30 نوجوان پسر به‌صورت هدفمند و در دسترس و با درنظرگفتن شرايط ورود و خروج، انتخاب و به‌طور تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه 15 نفر) جاي‌دهي شدند. براي گردآوري يافته‌ها از پرسشنامۀ تنظيم شناختي هيجان (CERQ-P) و مقياس خودكارآمدي اجتماعي (SSES) در مراحل قبل و بعد از درمان استفاده شد. درمان مبتني بر پذيرش و تعهد به شيوۀ گروهي در هشت جلسه براي گروه آزمايش ارائه شد. داده‌ها به‌كمك نرم‌افزار SPSS24 و به روش تحليل كوواريانس تحليل شدند. نتايج حاصل از تحليل كوواريانس نشان مي‌دهد درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر بهبود تنظيم شناختي هيجان و خودكارآمدي اجتماعي نوجوانان مبتلا به صرع به‌طور معنا‌داري تأثير دارد (0.001 P). براساس نتايج اين مطالعه مي‌توان گفت، مداخلۀ مبتني بر پذيرش و تعهد مي‌تواند يكي از راهكارهاي درماني براي بهبود شاخص‌هاي سلامت رواني افراد مبتلا به صرع باشد.