اثربخشي بستۀ آموزشي توان‌بخشي روان‌شناختي بر ميل به طلاق و صميميت زناشويي در زوجين در حال طلاق

هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي بستة آموزشي توان‌بخشي روان‌شناختي بر ميل به طلاق و صميميت زناشويي در زوجين در حال طلاق بود. اين پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. از ميان 300 زوج در آستانة طلاق شهر اصفهان در پاييز سال 1398، تعداد 40 زوج به شيوة دردسترس انتخاب شدند و به‌طور مساوي در دو گروه آزمايش و گروه گواه قرار گرفتند. به‌منظور گردآوري داده‌ها از پرسشنامة ميل به طلاق (DTS) و صميميت زناشويي (IS) استفاده شد. گروه آزمايش طي ده جلسه به‌كمك بستة آموزشي تدوين‌شده تحت آموزش قرار گرفتند. داده‌ها نيز از طريق تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و با استفاده از نرم‌افزار SPSS 24 تحليل شدند. نتايج نشان مي‌دهد سطح ميل به طلاق (0.01 p) و صميميت زناشويي (0.01 p) زوج‌هاي گروه آزمايش در مرحلة پس‌آزمون و پيگيري در مقايسه با گروه گواه به‌صورت معناداري به‌ترتيب پايين و بالاتر است. يافته‌هاي پژوهش اثربخشي بستة آموزشي توان‌بخشي روان‌شناختي بر كاهش ميل به طلاق و ارتقاي صميميت زناشويي زوج‌هاي در آستانة طلاق را تأييد كرد. پيشنهاد مي‌شود آموزش بستة توان‌بخشي روان‌شناختي در مراكز مشاوره براي زوج‌هاي در معرض طلاق استفاده شود.