اثربخشي آموزش مهارت‌هاي شناختي-اجتماعي بر ساختار انگيزشي دانش‌آموزان با گرايش به رفتارهاي پرخطر

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش مهارت‌هاي شناختي- اجتماعي بر ساختار انگيزشي دانش‌آموزان با گرايش به رفتارهاي پرخطر بود. روش پژوهش به لحاظ هدف كاربردي و طرح پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعۀ آماري شامل دختران دانش‌آموز دورۀ دوم متوسطه در آموزش و پرورش منطقۀ 7 شهر تهران در سال تحصيلي 1398-1397 بود كه از ميان آن‌ها 24 دختر دانش‌آموز براساس خط برش مقياس خطرپذيري نوجوانان ايراني (IARTS) انتخاب و به‌صورت تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و كنترل جاي گرفتند. هر دو گروه به‌منظور پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري به پرسشنامۀ اهداف فردي (PCI) پاسخ دادند. بعد از 12 جلسه آموزش مهارت‌هاي شناختي- اجتماعي، تحليل داده‌هاي حاضر با استفاده از روش تحليل واريانس با طرح آميخته و نرم‌افزار SPSS 24 انجام شد. در پژوهش حاضر اثر تعاملي گروه × زمان براي مؤلفه‌هاي تمايل (0.001=P، 11.03=F)، كنترل (0.006=P، 5.70=F)، اطلاعات (0.008=P، 5.41=F)، تلاش (0.002=P، 7.55=F)، خشنودي (0.001=P، 11.03=F) و تعهد (0.002=P، 6.91=F) در سطح 0.05 معنادار بود. آموزش مهارت‌هاي شناختي- اجتماعي موجب بهبود ساختار انگيزشي دانش‌آموزان با رفتار پرخطر شد؛ بنابراين پيشنهاد مي‌شود مهارت‌هاي شناختي- اجتماعي به دانش‌آموزان و معلمان با هدف كمك به افزايش ساختار انگيزشي انطباقي دانش‌آموزان آموزش داده شود.