تدوين الگوي ساختاري رابطة شخصيت با شايستگي تحصيلي با ميانجي‌گري خودكارآمدي تحصيلي

هدف پژوهش حاضر تدوين الگوي ساختاري رابطة شخصيت با شايستگي تحصيلي با ميانجي‌گري خودكارآمدي تحصيلي بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و به‌لحاظ هدف كاربردي بود. جامعة آماري اين پژوهش را تمام دانش‌آموزان دختر دورة متوسطۀ دوم در سال تحصيلي 1400-1399 در شهر تهران تشكيل دادند كه از ميان آن‌ها 610 دانش‌آموز به روش نمونه گيري چندمرحله‌اي تصادفي انتخاب شدند. ابزار پژوهش حاضر شامل پرسشنامه پنج‌عاملي نئو كاستا و مك‌ري (NEO-F)، مقياس ارزيابي شايستگي تحصيلي (ACES) و پرسشنامه خودكارآمدي تحصيلي ادراك شده (PASE) بود. داده‌ها با استفاده از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري و به كارگيري نسخه 24 نرمافزار AMOS تحليل شدند. نتايج نشان مي‌دهد، مدل ساختاري با داده‌هاي گردآوري شده برازش قابل قبول دارد. در اين پژوهش ضريب مسير غيرمستقيم بين وظيفه‌شناسي و برونگرايي با شايستگي تحصيلي مثبت و در سطح 0.01 معنادار بود. همچنين ضريب مسير غيرمستقيم بين روان‌رنجورخويي و شايستگي تحصيلي منفي و در سطح 0.01 معنادار بود. به نظر مي‌رسد خودكارآمدي تحصيلي از جمله تظاهرات ويژگي‌هاي شخصيتي است كه بر ادراك شايستگي در دانش‌آموزان تأثير مي‌گذارد. براساس نتايج پژوهش حاضر، به مشاوران مدارس، باليني‌گران و درمانگران حوزۀ كودك و نوجوانان، سنجش و ارزيابي ميزان خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان براي شناسايي و درنظرگرفتن تظاهرات آن بر شايستگي تحصيلي دانش‌آموزان پيشنهاد مي‌شود.