نقش واسطه‌اي فرايندهاي خودنظم‌بخشي در رابطۀ استرس ادراك‌شده با افسردگي، شرم و گناه در دو گروه بيماران پسوريازيس و همراهان بيماران

هدف از پژوهش حاضر، بررسي نقش واسطه‌اي فرايندهاي خودنظم‌بخشي در رابطۀ استرس ادراك‌شده با افسردگي، شرم و گناه در بيماران مبتلا به پسوريازيس و همراهان آن‌ها بود. پژوهش حاضر براساس هدف كاربردي و در چارچوب رويكرد كمي از نوع همبستگي بود. جامعۀ آماري پژوهش شامل كليۀ بيماران مبتلا به پسوريازيس و افراد سالم (همراهان بيماران) مراجعه‌كننده به درمانگاه بيمارستان پوست رازي شهر تهران در سال 1396 بودند. 168 بيمار (85 مرد و 83 زن) و 121 همراه بيمار (22 مرد و 99 زن) به روش نمونه‌گيري دردسترس به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. پرسشنامه‌هاي خودشناسي انسجامي (ISK)، خودمهارگري (SCS)، بهوشياري (MAAS)، استرس ادراك‌شده (PSS) و مقياس افسردگي (MMPI) در اين تحقيق به‌كار گرفته شدند. داده‌ها با استفاده از SPSS-22 و به روش‌هاي آماري توصيفي و استنباطي شامل ضريب همبستگي پيرسون، رگرسيون سلسله‌مراتبي تعديلي و آزمون T تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد خودشناسي انسجامي و شرم در همراهان بيماران، بيشتر از بيماران پسوريازيس است. در مقابل، اضطراب و افسردگي در گروه بيماران پسوريازيس بيشتر از همراهان آن‌ها بود. همچنين نتايج نشان داد رابطۀ بين استرس ادراك‌شده با افسردگي و شرم به‌وسيلۀ خودشناسي انسجامي تعديل مي‌شود. درنتيجه ضرورت دارد متخصصان بهداشت روان، نهادهاي آموزشي و والدين به پرورش فرايندهاي خودنظم‌بخشي در افراد بپردازند.