طرحواره‌درماني و درمان متمركز بر شفقت و ارزيابي اثربخشي آن بر دلزدگي زناشويي زنان

پژوهش حاضر با هدف تدوين و ارزيابي الگوي درماني بر پايۀ طرحواره‌درماني و درمان متمركز بر شفقت و ارزيابي اثربخشي آن بر دلزدگي زناشويي زنان داراي تعارض زناشويي و طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه مربوط به حوزۀ بريدگي و طرد انجام گرفت. روش پژوهش در بخش كيفي، تحليل مضمون به روش قياسي و در قسمت كمي نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه و دورۀ پيگيري دوماهه بود. جامعۀ آماري پژوهش شامل زنان داراي تعارض زناشويي به مراكز مشاورۀ شهر اصفهان در تابستان 1399 بود. تعداد 26 زن با روش نمونه‌گيري غيرتصادفي هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه جاي‌دهي شدند. گروه آزمايش، مداخلۀ الگوي درماني بر پايۀ طرحواره‌درماني و درمان متمركز بر شفقت را طي دو ماه و نيم دريافت كردند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامۀ تعارض زناشويي (MCQ)، پرسشنامۀ طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه (SQ) و پرسشنامۀ دلزدگي زناشويي (MBQ) بود. داده‌هاي پژوهش به شيوۀ تحليل واريانس آميخته به‌وسيلۀ نرم‌افزار آماري SPSS-23 تجزيه و تحليل شدند. نتايج نشان داد الگوي درماني بر پايۀ طرحواره‌درماني و درمان متمركز بر شفقت از نظر متخصصان داراي روايي محتوايي كافي است. براساس يافته‌ها، الگوي درماني بر پايۀ طرحواره‌درماني و درمان متمركز بر شفقت، با بهره‌گيري از مفاهيم طرحواره‌درماني و درمان متمركز بر شفقت مي‌تواند به‌عنوان درماني كارآمد در جهت كاهش دلزدگي زناشويي زنان داراي تعارض زناشويي و طرحواره‌هاي ناسازگار اوليۀ مربوط به حوزۀ بريدگي و طرد به‌كار گرفته شود.