استشهاد اميرالمؤمنين به حديث غدير در مسند احمد بن حنبل

يكي از اشكالات اهل‌سنت به دلالت حديث غدير بر امامت، عدم احتجاج اميرالمؤمنين به اين حديث است. اماميه در پاسخ، استشهاد ايشان به حديث غدير در رحبه را احتجاج به امامت مي‌دانند. با توجه بازتاب گسترده اين روايات در مسند احمد بن حنبل و اعتبار و اهميت اين كتاب در نزد اهل‌سنت، روايات استشهاد موجود در اين كتاب با استفاده از روش تحليلي- انتقادي، از جهت متن، سند و دلالت مورد بررسي قرار گرفته است. در بررسي متن به تفاوت در برخي از فقرات متون حديث پرداخته شده و استحكام و استواري متن ثابت شده است. با وجود شهرت و كثرت راويان و طرق اين روايات، اسانيد آنها با تكيه بر احاديث مسند احمد و با عنايت به مباني رجالي اهل‌سنت، تك‌به‌تك مورد بررسي دقيق رجالي قرار گرفته و صحت بيشتر آنها احراز شده است. زمينه و مناسبت ايراد مناشده، دقت در مفهوم استشهاد و روش حضرت در طلب شهادت، ترديد ابوالطفيل نسبت به سخنان حضرت و كتمان صحابه و نفرين حضرت در حق ايشان، به عنوان قرائني مطرح شده اند كه نشان مي دهند استشهاد حضرت بر حديث غدير به عنوان نص بر امامت بوده است. شبهات اهل‌سنت مبني بر عدم صدور روايات و عدم دلالت روايات استشهاد بر امامت و حمل استشهاد بر طلب نصرت و ياري نيز از استحكام لازم برخورد نبوده و مورد نقد قرار گرفته است