پهنه‌بندي كيفي آب زيرزميني دشت بيجار - ديواندره در استان كردستان از نظر رسوب‌گذاري و خورندگي با استفاده از GIS

به ‏دليل افزايش جمعيت، افزايش سطح رفاه، توسعۀ صنايع و كشاورزي در كنار تغييرات اقليمي همواره منابع آب زيرزميني از جهت كمي و كيفي در حال تغيير است. بنابراين، بررسي تغييرات كمي و كيفي آب زيرزميني جهت مديريت آن امري ضروري به نظر مي‏رسد. به اين منظور، در تحقيق پيش رو به بررسي تغييرات كيفي آب زيرزميني دشت بيجار‌ـ ديواندره، از نظر رسوب‏گذاري و خورندگي، با استفاده از اطلاعات دريافتي در سال‏هاي 1388 تا 1397 و در هر سال براي دو ماه خرداد و مهر ماه به‏ترتيب به‏عنوان ماه‏هاي پرآب و كم‌آب، با به‌كارگيري سامانۀ اطلاعات جغرافيايي (GIS)، پرداخته شده است. همچنين، با ارزيابي شاخص‏هاي متعدد براي تعيين خورندگي و رسوب‏گذاري، شاخص‏هاي معتبري نظير لانژليه، رايزنز و پوكوريوس براي كاربري صنعتي و تحليل رسوب‏گذاري و خورندگي در اين پژوهش مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج حاصل از شاخص‏هاي يادشده، بيانگر اين امر بود كه آب زيرزميني نواحي غربي دشت مستعد خورندگي و نواحي شرقي مستعد رسوب‏گذاري هستند و شاخص رايزنر كيفيت آب بخشي از مركز دشت را خنثي نشان داد. پيشنهاد مي‏شود تا در قسمت‏هاي غربي دشت بيجارـ ديواندره براي جلوگيري از خورندگي آب از هوادهي براي حذف آهن و منگنز، حفاظت كاتدي، آسترپوشي، لعاب‏كاري و رنگ‏كاري تأسيسات مورد نظر استفاده شود. همچنين، براي مناطق مركزي به ‏طرف شرق دشت با خاصيت رسوب‏گذاري آب و بروز تأثيرات نامطلوب بر كشاورزي، صنعت و سلامت اهالي منطقه، استفاده از مواد بازدارنده رسوب‏گذاري نظير استفاده از تركيبات فسفاته و همچنين برداشت كمتر از منابع آب توصيه مي‏شود.