بررسي مؤلفه‌هاي پارادايم پيچيدگي در اقتصاد نهادگرايي جديد

به باور كوهن، علم كليتي داراي پارادايم و مبتني بر سه ركن هستي‌شناسي، معرفت‎شناسي و روش‎شناسي است. پارادايم سادگي پس از دورۀ رنسانس بر مبناي تفكرات دكارت و نيوتن شكل گرفت. در اين پارادايم شيوه فهم مبتني بر فروكاست هر پديده به اجزاي آن است. از نيمه دوم قرن نوزدهم و با كشف پديده‌هاي نامنظم، تئوري‎هاي كوانتوم و آشوب، ساده‌سازي پديده‌ها به چالش كشيده شد و رويكرد جديدي با عنوان «پارادايم پيچيدگي» شكل گرفت. مكتب نئوكلاسيك به‎عنوان نماينده جريان اصلي اقتصاد در تسلط پارادايم سادگي است. اقتصاد نهادي ﺟﺪﻳﺪ به‎عنوان رويكرد غالب نهادي داراي نگرش اصلاحي (و نه انتقادي) به اقتصاد نئوكلاسيك است. اين موضوع در تركيب با ساختارهاي متنوع و پيچيده نهادي در جوامع مختلف، هدف اين پژوهش را بررسي مؤلفه‌هاي پيچيدگي در نهادگرايي جديد تعريف مي‎كند. انديشمندان اين نحله نهادها را به‌مثابه ساختار، قواعد تعامل و الگوهاي حاكم بر زندگي بشر معرفي مي‎كنند. يافته‎هاي پژوهش نشان مي‎دهد كه آنتولوژي نهادگرايي از نوع رئاليسم پيچيده و روش‎شناسي آن، پلوراليستي است. استفاده از نهادها براي كاهش عدم قطعيت در تركيب با مدل‌هاي متباين ذهني گوياي آن است كه اين نحله هم از عيني‎گرايي و هم از ذهني‎گرايي بهره مي‎جويد. با توجه به نقش نهادها در تعامل، مبرهن است كه بيناعينيت دانش و راهبرد مورد تأكيد نهادگرايان مي‌باشد. براساس نتايج پژوهش مكتب نهادي جديد از حيث نوع بنيان‎ها و مؤلفه‌هاي پارادايمي متأثر از پارادايم پيچيدگي است.