ريشه‌يابي پديده خشونت در ارتش رضاشاه عليه ايلات

به دنبال كودتاي سوم اسفند 1299 و تلاش رضاخان براي تشكيل يك ارتش يكپارچه و مدرن، قدرت حكومت مركزي به نحو بي‌سابقه‌اي افزايش يافت. اين تحول در زماني بود كه هرج‌ومرج و ناامني سراسر ايران را فراگرفته و برقراري امنيت مهم‌ترين توقع جامعه از دولت بود. با تشكيل قشون متحدالشكل، سركوبي ايلات و عشاير در دستور كار قرار گرفت و تقابل‌هاي زيادي با ايلات كردستان، لرستان، كرمانشاهان، آذربايجان، بلوچستان و ديگر مناطق روي داد. هدف پژوهش حاضر بررسي پديده خشونت ارتش در رويارويي با عشاير و ايلات و ماهيت اين تصادمات است. مقاله با تكيه بر منابع و پژوهش‌هاي معتبر و به شيوه توصيفي تحليلي و به روش پژوهش تاريخي درصدد پاسخ به اين سؤال است كه خشونت‌هاي ارتش در برابر عشاير و مخالفان از چه ماهيتي برخوردار بود؟ مقاله به اين نتيجه مي‌رسد خشونتي كه ارتش پهلوي اول به بهانه برقراري امنيت، در تقابل با ايلات و عشاير، مرتكب شد تا حد زيادي غيرضروري و سليقه‌اي بود؛ براي نمونه فرماندهاني مانند امير احمدي و شاه‌بختي و دولو بيشتر به قصد غارت و چپاول دارايي‌هاي مخالفان و كساني چون البرز و خزاعي از روي جاه‌طلبي به خشونت دست زدند.