اثر تمرين استقامت در سرعت توليدي به همراه محدوديت جريان خون در تناوب‌هاي استراحتي بر سطوح سرمي VEGF و HIF-1α و عملكرد هوازي و بي‌‌هوازي مردان فوتباليست

زمينه و هدف: تمرين هوازي و استفاده از محدوديت جريان خون (BFR) در بهبود توان هوازي ورزشكاران اثر مثبت دارد. هدف از مطالعه حاضر بررسي اثر پنج هفته تمرين استقامت در سرعت توليدي با و بدون BFR در تناوب‌هاي استراحتي بر سطوح سرمي عامل رشد اندوتليال عروقي (VEGF)، عامل القاي هايپوكسي-1 آلفا (HIF-1α) و عملكرد هوازي و بي‌‌هوازي مردان ‌فوتباليست بود.  روش تحقيق: تعداد 39 مرد فوتباليست (ميانگين سني 0.49±17 سال، قد 3.32±177 سانتي‌متر و وزن 1.24±68 كيلوگرم) به ‌صورت تصادفي به سه گروه مساوي شامل 1) تمرين استقامت در سرعت توليدي با BFR (SEPB)، 2) تمرين استقامت در سرعت توليدي بدون BFR (SEP) و 3) كنترل (C، تمرين معمول فوتبال) تقسيم شدند. برنامه تمرين (دويدن با حداكثر سرعت در تناوب‌هاي 30 ثانيه‌اي و استراحت 150 ثانيه‌اي بين آن‌ها) و BFR (اعمال شده در قسمت بالاي ران و با امتياز هفت از 10 در مقياس فشار درك شده) به مدت پنج هفته و سه جلسه در هفته انجام شد. سطوح سرمي VEGF و HIF-1α، حداكثر اكسيژن مصرفي (VO2max)، عملكرد هوازي، توان بي‌هوازي، شاخص خستگي و سرعت دويدن، قبل و بعد از برنامه تمرين اندازه‌گيري شد. آزمون‌ تحليل واريانس با اندازه‌گيري تكراري جهت تحليل‌هاي آماري در سطح‌ معني‌داري 0.05≥p مورد استفاده قرار گرفت. يافته‌ها: VO2max و عملكرد هوازي در گروه‌هاي SEPB و SEP و سرعت دويدن 30 متر در گروه‌هاي SEP و C بهبود معني‌داري داشت، به‌گونه‌اي كه افزايش VO2max و عملكرد هوازي در گروه SEPB نسبت به گروه SEP، به طور معني‌داري بيشتر بود. سطوح VEGF و HIF-1α در هر سه گروه نسبت به پيش‌آزمون كاهش معني‌داري يافت. توان بي‌هوازي و شاخص خستگي نيز در هر سه گروه نسبت به پيش‌آزمون، به‌ترتيب كاهش و افزايش معني‌داري يافت. نتيجه‌گيري: تمرين استقامت در سرعت توليدي، منجر به بهبود VO2max، عملكرد هوازي و سرعت دويدن 30 متر در مردان فوتباليست مي‌شود و استفاده از BFR در تناوب‌هاي استراحتي، مي‌تواند بهبودي بيشتري در برخي از اين شاخص‌ها ايجاد نمايد. مطالعات بيشتري جهت شناسايي دلايل كاهش سطوح سرمي VEGF و HIF-1α همراه با بهبود شاخص‌هاي هوازي متعاقب تمرين استقامت در سرعت توليدي مورد نياز است.