تأثير تمرين هوازي در آب بر بيان ژن‌‌هاي Apaf-1، سيتوكروم C و كاسپاز-9 بافت قلب رت‌‌هاي مسموم شده با پراكسيد هيدروژن

زمينه و هدف: اختلال در روند مرگ سلولي به شكل كاهش يا افزايش غير طبيعي، منجر به بروز بيماري‌‌هايي از جمله، امراض ‌‌ قلبي - عروقي مي‌‌شود. ورزش محرك فيزيولوژي قوي است كه با تأثير بر تعدادي از مسيرهاي پيام دهي خارج و داخل سلولي، به طور مستقيم يا غيرمستقيم، بر روند آپوپتوزيس اثر مي گذارد. هدف تحقيق حاضر بررسي اثر تمرين هوازي در آب بر بيان ژن‌‌هاي Apaf-1، سيتوكروم C و كاسپاز-9 بافت قلب در رت‌‌هاي تزريق شده با پراكسيد هيدروژن بود. روش تحقيق: تعداد 24 سر رت نژاد ويستار با وزن تقريبي 10±190 گرم، به طور تصادفي ساده به چهار گروه شامل گروه‌‌هاي پراكسيد هيدروژن، پراكسيد هيدروژن + تمرين، شم و كنترل تقسيم شدند و طي شش هفته، هر هفته پنج روز، و به مدت 60 دقيقه در هر جلسه؛ به اجراي  تمرين هوازي در آب وادار شدند. به همه گروه‌‌ها به غير از گروه‌‌هاي كنترل و شم، به ميزان يك ميلي مول آب اكسيژنه به صورت درون صفاقي تزريق شد. زمان 48 ساعت بعد از آخرين جلسه و پس از 10 تا 12 ساعت ناشتايي، رت‌‌ها با گاز CO2 بيهوش شدند و بافت‌برداري از آن‌‌ها انجام شد. به منظور اندازه‌‌گيري بيان ژن ها از روش Real Time PCR و براي تجزيه و تحليل داده‌‌ها، از آزمون تحليل واريانس يك راهه و آزمون تعقيبي  شفه در سطح معني داري 0/05≥p استفاده شد. يافته‌‌ها: تزريق درون صفاقي پراكسيد هيدروژن، بيان ژن‌‌هاي مسير داخلي آپوپتوزي را نسبت به گروه شم و كنترل افزايش داد (0001/p=0)؛ در حالي كه مداخله شش هفته اي تمرين هوازي در آب باعث كاهش معني‌دار (0001/p=0) بيان ژن‌‌هاي Apaf-1 سيتوكروم C، و كاسپاز-9 در گروه پراكسيد هيدروژن + تمرين نسبت به گروه پراكسيد هيدروژن گرديد. نتيجه‌گيري: تمرين هوازي در آب، كاهش تأثيرات نامطلوب آپوپتوزيس بافت قلب، آسيب كمتر سلولي و در نهايت، سلامتي بدن را به همراه دارد.