گويش‌هاي بومي درادبيات چندپارگي هندوستان: گفتمان‌كاوي رمان قطار به سوي پاكستان بر مبناي مدل فن‌ديك

كوشوانت ‌سينگ، بنيانگذار ادبيات چندپارگي هندوستان، با نوآوري هاي زباني در بافت متني رمان قطار به سوي پاكستان(1956)به تبيين رابطه‌ ميان گفتمان، ايدئولوژي و اجتماع مي پردازد. اين جستار درصدد پاسخگويي به اين پرسش ها است كه كدام گويش بومي بسامد بيش‌تري در متن اين رمان دارد و گفتمان هاي موجود در اين اثر تا چه ميزان در چارچوب مربع ايدئولوژيك فن ديك هستند.اين پژوهش با بهره‌گيري از شيوه‌ كتابخانه‌اي به روش توصيفي- تحليلي با رويكردي اجتماعي-شناختي و بر مبناي الگوي نظري فن ديك (1998) انجام شده است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهند كه كوشوانت ‌سينگ در محورهاي معنايي و بلاغي از راهبردهايي استفاده مي‌كند كه در سطوح خرد و كلان با چارچوب نظري و مربع ايدئولوژيك فن ديك (1998) همپوشاني دارند. تحليل داده ها با استفاده از نرم‌افزارSPSS25 نشان داد كه با توجه به متغير هاي محورهاي معنايي و بلاغي تفاوت معناداري در ميزان فراواني راهبردهاي گفتماني وجود دارد. مقوله‌بندي و استعاره به ترتيب بيش‌ترين مقدار را نسبت به ساير راهبردهاي معنايي و بلاغي دارند. در ميان زبان‌هاي هندو-آريايي، كم‌ترين وام‌گيري هاي زباني از پنجابي و بيشترين گرته برداري نيز از هندي است تا مخاطبان بيش‌تري به اثر برگزيده جلب شوند.