استعاره‌هاي وجه‌نمايي در آموزش زبان تافل با تكيه بر مهارت شنيداري: رويكرد زبان‌شناسي نقشگرا

پژوهش حاضر به توصيف و تحليل استعاره‌هاي دستوري بينافردي وجه‌نمايي (وجهيت) در بخش مهارت شنيداري كتاب‌هاي معيار آزمون‌ بين‌المللي تافل مي‌پردازد. روش پژوهش توصيفي با رويكرد تحليل محتواي كيفي است و داده‌ها به روش اَسنادي گردآوري شد. بدين منظور، سه كتاب شامل راهنماي رسمي آزمون تافل اينترنتي و جلدهاي اول و دوم كتاب آزمون‌هاي رسمي تافل كه در مجموع داراي چهارده آزمون معتبر هستند، در نظر گرفته شدند. بخش شنيداري هر آزمون از شش متن شامل مكالمه و سخنراني تشكيل شده است. ابتدا، بندهاي هر متن به‌صورت جداگانه بررسي شدند. سپس، استعاره‌هاي وجه‌نمايي شناسايي ‌شده و از نظر نوع و فراواني مورد مقايسه و تحليل قرار گرفتند. در تمامي بخش‌هاي شنيداري سه كتاب، تعداد 31 متن مكالمه و 53 متن سخنراني بررسي و تحليل شدند. در نهايت، تعداد 264 استعارۀ دستوري وجه‌نمايي شناسايي گرديد. نتايج نشان داد استعارۀ دستوري وجه‌نمايي، در متن‌هاي سخنرانيِ بخش شنيداري فراواني بيشتري نسبت به متن‌هاي مكالمه دارند. علاوه بر اين، فراواني استعاره‌هاي دستوريِ وجه‌نماييِ تصريحيِ شخصي نسبت به استعاره‌هاي تصريحيِ غيرشخصي بيشتر است. بنابراين، وجود انواع استعارۀ دستوري وجه‌نمايي در متن كتاب‌هاي معيار آزمون تافل تأييد شد. توجه به اين مفهوم و آموزش آن به زبان‌آموزان مي‌تواند به آنها در درك و توليد بهتر متن‌هاي علمي كمك نمايد.