مطالعه تطبيقي جايگاه حكمران در انديشه شهاب‌الدين سهروردي و امام خميني (ره)

اين مقاله بر اساس مباني فلسفي و عرفاني (هستي‌شناسي، معرفت‌شناسي و انسان‌شناسي) شيخ اشراق (شهاب‌الدين سهروردي) و امام خميني، در نگاه به مسئله رهبري در جامعه اسلامي نگاشته شده است. سهروردي با تلفيق نظريات عرفاني و فلسفي، انديشه‌هاي حكمت خسرواني، نظريات ولايت در انديشه شيعي و مفهوم انسان كامل، تلاش مي‌كند مناسب‌ترين گزينه براي رهبري جامعه اسلامي را صورت‌بندي كند. امام خميني نيز با تلفيق نظريات فقهي، فلسفي و عرفاني، انديشه‌هاي كلامي در قالب بحث نبوت و امامت و مفهوم انسان كامل، مسئله رهبري جامعه در عصر غيبت را جستجو مي‌كند. براين‌اساس، سؤال اصلي اين نوشتار عبارت است از: تلاقي عرفان و سياست چه تأثيري بر نگاه امام خميني و سهروردي بر مفهوم حكمران جامعه اسلامي داشته است؟ دراين‌راستا، فرضيه چنين است كه از تلاقي دو مفهوم «انسان كامل» و «قدرت» كه به ترتيب دو مفهوم عرفاني و سياسي مي‌باشند مفاهيم «حكيم متأله» و «ولي‌فقيه» در انديشه سهروردي و امام خميني حاصل ‌شده است. اين مقاله با روش تطبيقي- توصيفي اشتراكات و افتراقات رويكرد اين دو انديشمند را مورد واكاوي قرار داده است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌‌دهد كه مفهوم حكمران جامعه اسلامي محل تلاقي ديدگاه‌هاي عرفاني و سياسي دو انديشمند است.