اثر ذهن‌آگاهي و مقابله مذهبي (مثبت و منفي) بر بهزيستي رواني دانشجويان در همه‌گيري ويروس كرونا با ميانجيگري اميدواري و عاطفه مثبت

اين پژوهش با هدف تحليل مسير ذهن آگاهي و مقابله مذهبي با بهزيستي رواني دانشجويان در دوران قرنطينه همه گيري ويروس كرونا به واسطه نقش اميدواري و عاطفه مثبت انجام گرديد. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و تحليل مسير است. نمونه آماري شامل 210 دانشجوي دانشگاه آزاد اسلامي واحد رشت در نيمسال دوم سال تحصيلي 1400-1399، به روش نمونه گيري دردسترس انتخاب شدند و پرسشنامه بهزيستي رواني Ryff, 1989، مقياس ذهن آگاهي (Walach et al, 2006)، پرسشنامه مقابله مذهبي Pargament, Feuille Burdzy, 2011، مقياس اميدواريSchneider, 1991 و مقياس عاطفه مثبت/ منفي Watson, Clark Tellegen, 1988 را تكميل كردند. داده ها با استفاده از شاخص هاي توصيفي و روش تحليل مسير تحليل گرديد. نتايج نشان داد كه اثرات مستقيم متغيرهاي پيش بين ذهن آگاهي، مقابله مذهبي مثبت و مقابله مذهبي منفي بر متغير ملاك اميدواري و متغير عاطفه مثبت معنادار است (p 0.05). همچنين اثرات غيرمستقيم عاطفه مثبت، ذهن آگاهي، مقابله مذهبي منفي، و مقابله مذهبي مثبت به ترتيب بر بهزيستي رواني افراد دارند (p 0.01). بر اساس يافته ها مي توان نتيجه گرفت اميدواري و عاطفه مثبت در ارتباط ميان ذهن آگاهي و مقابله مذهبي با بهزيستي رواني دانشجويان نقش تعديل كنندگي دارند و يافته هاي پژوهش، داراي تلويحات كاربردي براي روان شناسان باليني و سلامت مي باشد.