كاوشي در مفاهيم فرهنگ صلح و طراحي الگوي مفهومي (روش كيفي)

صلح از قديمي‌ترين آرمان‌هاي بشري است و همواره انسان‌ها چه از نظر تئوريكي و چه به لحاظ راه‌حل‌هاي عملي مقطعي در تلاش چاره‌جويي براي رسيدن به آن بوده‌اند. افزايش تعاملات و روابط انساني باعث گرديده تا مفهوم صلح در حيات انسان ها با آمره شدن قواعد حقوق بشر به عنوان اولين و مهم ترين هدف به صورت فرهنگ صلح ظهور يابد. اين تحقيق اين تحقيق كه يك پژوهش بنيادي از نوع توصيفي- اكتشافي است، تلاش شده تا بر مبناي روش «داده بنياد» در مطالعات علوم انساني، الگوي فرهنگ صلح را متناسب با روش تحقيق و اهداف ارايه نمايد. معرفي مفاهيم، مقوله و فرامقوله هاي رويش يافته از درون داده ها تا رسيدن به اشباع، مورد مطالعه قرار گرفت. الگوي فرهنگ صلح در ۵ طبقه اصلي با مقولات شناخت و آگاهي، مهرورزي و خردگرايي به عنوان مشخصه هاي فرهنگ صلح؛ عوامل تقويتي با مقولات تكنولوژي هاي نوين رسانه اي و مسئوليت اجتماعي؛ طبقه عوامل شكل دهنده شامل: ساختارهاي فرهنگي و آموزش؛ طبقه پيامدها شامل: شهروند جهاني و امنيت پايدار و طبقه موانع شكل گيري شامل صفات ناپسند و سياسي گرايي احصاء گرديد.