بي‏ طرفي مقرّ داوري بين‏ المللي در امر اثبات دعوا؛ «مطالعه‌ تطبيقي در حقوق ايران و انگليس

رسيدگي بي‏طرفانه و عادلانه و به‌دور از اِعمال تشريفات دادرسي در دادگاه‏هاي ملّي، يكي از اهداف اساسي نظام داوري بين‏المللي است. مثبِت اين نظر مواد 18 و 19 قانون داوري تجاري بين‏المللي ايران مصوب1376 و مواد 33 و 34 قانون داوري1996 انگليس است. در چنين نظام حلّ‌و‌فصل خصوصي، حاكميت اراده‌ طرفين داوري به‌طرز چشم‏گيري در انتخاب قانون حاكم بر قواعد رسيدگي به دعوا پذيرفته شده است. علاوه بر آن، داوران با در نظر گرفتن دو اصل بنيادين رسيدگي صحيح و بي‏طرفانه (حقّ طرفين بايد شنيده شود و به‌طور مساوي با آنان رفتار گردد)، در تعيين قواعد رسيدگي به دعوا از ابتكار عمل وسيعي برخوردار هستند. بدين جهت، ايده‌ بي‏طرفي مقرّ داوري در امر اثبات دعاوي بين‏المللي قابل طرح و پذيرش است. با وجود اين، پرسش تحت بررسي اين است كه در امر اثبات دعوا‏، مقرّ داوري بين‏المللي تا چه حدّي بي‏طرف است؟ با توجه به قوانين داوري بين‏المللي، به نظر مي‏رسد انعطاف‏پذيري شكلي مزبور در مقرّ داوري تا حدي پذيرفتني است كه با الزامات اساسي مربوط به امر اثبات دعاوي بين‏المللي معارضه نكند.