بررسي تطبيقي ديدگاه اماميه و سلفيه (گرايش وهابيت تكفيري) در باب زبان قرآن

زبان قرآن از مسائلي است كه آراي مختلفي در رابطه ‌با آن در ميان انديشمندان، مطرح شده است. ديدگاه‌هايي چون زبان نمادين، زبان شاعرانه، اسطوره‌اي، تمثيلي، عرف عقلا، عرف عام و زبان تركيبي از آن جمله‌اند. تحقيق پيشِ رو با روش تطبيقي _ مقايسه‌اي و جمع‌آوري اطلاعات كتابخانه‌اي، ديدگاه اماميه و سلفيه، گرايش وهابيت تكفيري در باب زبان قرآن را بررسي مي‌كند و پس از تبيين ديدگاه هر كدام از آنها در پي پاسخ به اين پرسش بوده كه ديدگاه قابل‌پذيرش كدام است و لوازم پذيرش ديدگاه ناصواب چيست؟ دو ديدگاه از اين‌ جهت كه هر دوي آنها گزاره‌هاي قرآني را معنادار مي‌دانند، همسو هستند. اختلاف عمدۀ دو ديدگاه در اين است كه اماميه، زبان قرآن را زبان عرف عقلا و قابل‌فهم براي همۀ مردم مي‌داند، درعين‌حال قائل به ظهر و بطن‌داشتن قرآن و لزوم رجوع به ائمه( براي درك تمام حقايق آن هستند؛ اما سلفيه با نفي مجاز و تأويل در قرآن و منع به‌كارگيري عقل در فهم آن، زبان قرآن را زبان عرف عام و سطحي و همۀ ظواهر آن را عين حقيقت مي‌دانند. لازمۀ پذيرش اين قول، منتهي‌شدن آن به تشبيه و تجسيم خداوند متعال در آيات صفات خبري مي‌باشد.