محورهاي تقابل گفتماني انديشۀ اهل سنت با جريان سلفيه

پژوهش حاضر تقابل گفتماني جريان سلفيه با اهل سُنّت را در يك چارچوب منطقي با استفاده از روش متن‌محور فصل­بندي مي­كند. تقدم ظاهر بر باطن، نحوۀ برداشت از نص، اجتهاد، اصول و روش­هاي استنباط احكام و دلالت‌هاي سياسي _ اجتماعي سلفيه را به گرايشي تقليل­گرايانه، راديكال و خشن از دين سوق داده و در تضاد گفتماني با اهل سُنّت قرار مي­دهد. بدين ترتيب يافته­هاي پژوهش، مهم‌ترين محورهاي اين رويارويي گفتماني را در تناقض روش­شناسانه، تأويل ناصحيح از توحيد، نهي از تقليد در كنار اجتهاد شخصي، مناقشۀ يك­سويه نقل­گرايي بر عقل­گرايي، تكفير همراه با ارتداد، اهتمام به جهاد به­عنوان يك اصل و در تعارضات اعتقادي همچون گسترش دايرۀ شرك، حرمت زيارت قبور، منع توسل، شفاعت و بدعت در كنار احتراق و تخريب آثار مذهبي _ تاريخي استخراج و دسته­بندي نموده است.