ارزيابي الگوريتم سبال براي برآورد تبخير-تعرق واقعي با استفاده از تصاوير سنجنده لندست 8 در زمين‌هاي با كاربري اراضي متفاوت (مطالعه موردي: منطقه فريمان)

تبخير-تعرق از اجزاء اصلي معادله بيلان آب مي‌باشد كه اندازه گيري مقادير واقعي آن كار بسيار دشواري است. به دليل اينكه ميزان تبخير-تعرق تابعي از توپوگرافي، اقليم، نوع پوشش گياهي، نوع كاربري زمين و خصوصيات خاك مي‌باشد، بنابراين استفاده از مدل‌هاي قابل اعتمادي كه بتوانند مقادير واقعي تبخير-تعرق را در مقياس مكاني تخمين بزنند كمك شاياني به حل معادله بيلان آب مي‌كند. هدفاصلي اين پژوهش ارزيابي مدل سبال براي برآورد تبخير-تعرق واقعي با استفاده از روش‌هاي سنجش از دوري در زمين‌هاي داراي كاربري‌ اراضي متفاوت از جمله كشت آبي، كشت ديم و مراتع مي‌باشد، است. در دهه‌هاي اخير روش‌هاي متعددي براي اندازه‌گيري و تخمين تبخير-تعرق واقعي به وسيله پژوهشگران پيشنهاد شده است. از آنجاكه روش‌هاي مذكور عمدتا نيازمند داده‌هاي اندازه‌گيري شده زميني زيادي بوده و اين اندازه‌گيري‌ها به صورت نقطه‌اي مي‌باشند، داراي محدوديت هستند. تكنيك سنجش از دور براي تخمين اين مولفه در سطح وسيع و در بازه زماني كوتاه، مي‌تواند كمك كننده باشد. بنابراين در اين پژوهش، مقادير تبخير-تعرق واقعي با استفاده از الگوريتم سبال و تكنيك سنجش از دور در منطقه فريمان از توابع استان خراسان رضوي كه داراي اقليم نيمه‌خشك مي‌باشد، در سال‌هاي 1393، 1394 و 1395 براي 8 روز و با استفاده از تصاوير سنجنده لندست 8، برآورد شد. با توجه به وسيع بودن منطقه مورد مطالعه و عدم امكان استفاده از وسايل اندازه‌گيري دقيق تبخير-تعرق واقعي مانند لايسيمتر، براي صحت سنجي نتايج بدست آمده از الگوريتم سبال، از روش استاندارد فائو پنمن-مانتيث به عنوان مقادير مرجع استفاده شد. مقايسه آماري مقادير تبخير-تعرق بدست آمده از الگوريتم سبال با خروجي‌هاي روش فائو پنمن-مانتيث به طور كلي نشان مي‌دهد كه ضريب تبيين، 0/96 و ميانگين مربعات خطا 0/5 ميليمتر در روز مي‌باشد. اين نتايج بيانگر دقت بالاي الگوريتم سبال در تخمين مقدار تبخير-تعرق واقعي در اقليم نيمه خشك مي‌باشد.