بررسي پارامتر ضميراندازي در زبان مازندراني

ضمير انتزاعي و ناملفوظ در زبان‌هاي ضميرانداز به عنصري اشاره مي‌كند كه داراي نقش نحوي است ولي نمود آوايي ندارد. اين زبان‌ها داراي تقسيم‌بندي‌هاي گوناگوني هستند. در اين مقاله، ابتدا، به رده‌بندي زبان مازندراني بر اساس اصول تقسيم‌بندي زبان‌هاي ضميرانداز بر اساس ريتزي (1982) و سپس، به ويژگي‌هاي منحصربه‌فرد زبان‌هاي ضميرانداز پرداخته‌ايم و با ارائۀ شواهد و داده‌هاي زباني، مشخص كرده‌ايم كه زبان مازندراني مي‌تواند در كدام يك از اين زيرمجموعه‌ها جاي گيرد. در اين جستار، به تعريف و ساختار انواع مختلف زبان‌هاي ضميرانداز اشاره و نشان داده شده است كه اين‌گونه از زبان‌ها، به‌صورت كلي، به چهار زيرمجموعه تقسيم‌بندي مي‌شوند: 1- زبان‌هاي ضميرانداز ثابت مانند ايتاليايي، يوناني، فارسي؛ 2- زبان‌هاي ضميرانداز پوچ‌واژه‌اي مانند آلماني، گونه‌هايي از هلندي و آفريقايي؛ 3- زبان‌هاي ضميرانداز نسبي مانند عبري، روسي، ماراتي و پرتغالي برزيلي؛ 4- زبان‌هاي ضميرانداز كلامي (گفتماني) مانند چيني، ژاپني و كره‌اي. با مقايسه زبان مازندراني با تقسيم‌بندي ارائه‌شده، نشان داده‌ايم كه زبان مازندراني ويژگي‌هاي زبان‌هاي ضميرانداز ثابت را دارد، ضمن اينكه اين زبان را مي‌توان در حوزه زبان‌هاي ضميرانداز كلامي نيز قرار داد؛ چرا كه هم‌نمايه‌شدن ضمير ناملفوظ و فاعل بند پايه بستگي به بافت كلامي دارد.