تاثير فيزيولوژيك اتيلن و اسيد ساليسيليك بر بيان ژن هاي CTR1 و NPR1 دخيل در جوانه زني و برخي از ويژگي‌هاي فيزيولوژيك بذر زوال يافته سويا

سويا از مهم‌ترين گياهان دانه روغني است كه از مشكلات توليد آن، كاهش قوه ناميه و بنيه بذر طي مدت نگه‌داري و پيش از كشت مي‌باشد. به‌منظور تعيين اثر زوال بر بذر سويا و همچنين تعيين اثر اتيلن و اسيد ساليسيليك بر بهبود زوال بذر، پ بذرهاي سويا به‌مدت صفر، شش و 10 روز در معرض پيري تسريع شده و شش ماه پيري طبيعي به‌مدت قرار گرفتند. بذرها پس از پيري با اسيد ساليسيليك با غلظت  50 ميكرو مولار و ACC (پيش ماده اتيلن) با غلظت 10 ميكرو مولار به‌مدت شش ساعت در دماي 25 درجه سلسيوس تيمار شدند. همچنين دسته‌اي از بذرها پس از آزمون پيري تسريع شده و طبيعي، بدون هيچ تيماري به‌عنوان شاهد (بذر خشك) استفاده شدند. درصد جوانه‌زني، فعاليت آنزيم هاي كاتالاز، سوپراكسيد ديسموتاز، گلوتاتيون پراكسيداز، پروتئين كل و مالون دي‌آلدهيد مورد بررسي قرار گرفت. همچنين بيان ژن‌هاي CTR1 و NPR1 در بذرهاي خشك و همچنين طي شش و 12 ساعت تحت اثر آب، اسيد ساليسيليك و ACC به روش Q-RT- PCR مورد بررسي قرار گرفت. با افزايش پيري، درصد جوانه زني كاهش يافت و ميزان مالون دي‌آلدهيد افزايش و ميزان پروتئين كل كاهش يافت. فعاليت آنزيم‌هاي كاتالاز، سوپراكسيد ديسموتاز و گلوتاتيون پراكسيداز كاهش يافت. ژن‌ها بيان متفاوتي را در روزها و ساعت‌هاي  مختلف از خود نشان دادند. هورمون اسيد ساليسيليك و ACC اثرات متفاوتي را بر موارد اندازه‌گيري شده داشتند. در مجموع مي‌توان گفت كه پيري سبب اختلال در صفات فيزيولوژيكي بذر مي‌شود و اسيد ساليسيليك و اتيلن نمي‌توانند سبب بهبود زوال بذر سويا شوند.