مطالعه جامعه‌ شناختي فرهنگ تكديگري خياباني: مرور سيستماتيك پژوهش هاي تجربي

تكديگري به معني گدايي كردن، درخواست پول و مواردي ديگري از اين سنخ، از مردم در سطح خيابان، كوچه و محلات شهري است و از مسائل و آسيب‌هاي اجتماعي حال حاضر جامعه ايراني را شكل مي‌دهد. تكديگري به‌عنوان يك كنش اجتماعي داراي علل اقتصادي، اجتماعي، رواني و فرهنگي است. هدف اصلي پژوهش مطالعه فرهنگ تكديگري خياباني با تكيه بر پژوهش­هاي تجربي صورت گرفته است. روش تحقيق از نوع مرور سيستماتيك است كه محقق براي پاسخ به سؤالات پژوهش از آثار تجربي پيشين شامل مقالات، طرح‌هاي پژوهشي، رساله­هاي ارشد، دكتري و كتب به روش تمام شماري و نمونه‌گيري تعمدي اقدام كرده است. نتايج نشان مي‌دهد كه به در كلان‌شهرهاي ايران تكديگري تبديل به يك سبك فعاليت اجتماعي غيررسمي نسبتاً عادي شده و شهروندان آن را جزئي از پديده اجتماعي قبول كرده‌اند. بر اين اساس عوامل فرهنگي (فرهنگ فقر، خشونت نمادين و خشونت فرهنگي عليه متكديان، محروميت فرهنگي؛ سبك زندگي روزمرگي، تعلق و پذيرش در خرده‌فرهنگ خياباني، عادت‌واره فرهنگي)؛ اجتماعي (كژ كاركردي ساختاري، ناتوانايي اجتماعي در ساماندهي بيكاران، طرد اجتماعي، بي‌سازماني خانوادگي، فروپاشي سرمايه اجتماعي و فقدان هويت اجتماعي)؛ اقتصادي (فضاي كسب‌وكار نامساعد؛ تضاد و شكاف طبقاتي، محروميت نسبي، بيكاري، ناامني شغلي، ناپايداري شغلي و فقدان توان سرمايه‌گذاري مالي) و رواني (احساس بي‌منزلتي، داغ ننگ، احساس هويت ضايع‌شده، عزت‌نفس پايين، احساس بيگانگي و نفرت اجتماعي) در ظهور و تداوم چرخه فقر تكديگري خياباني مؤثر بوده است.