مؤلفه‌هاي دراماتيك افسانه‌هاي عاميانه در قالب فيلمنامه‌ي تلويزيوني كودك : (با مطالعه ي افسانه ي هزار و يك شب)

امروزه سينما و تلويزيون موثرترين وسيله بيان تصويري است كه بيش از ساير هنرها توانسته است تخيل مخاطب كودك را در دست گيرد .همچنين بازآفرينيِ منابع فولكلوريك كه از لحاظ ساختاري و محتوايي با ويژگي‌هاي كودكان مطابق هستند، رشد «ادبيات عاميانه» و «ادبيات دراماتيك» را همزمان تأمين مي‌كند. فيلمنامه نويسي كه از افسانه‌ها سود مي‌برد؛ ظرفيت‌هاي نمايشي فيلم را بررسي مي‌كند و با «تشخيص» اين ظرفيت‌ها، عناصري را «حذف»، «اضافه» و «تلفيق» مي‌كند تا انتقال از ادبيات به درام صورت پذيرد. مي دانيم كه ادبيات نمايشي نوعي از هنر است كه در آن هنرمند با استفاده از حركات و اجراي خود به بيان آن مي پردازد و از آن به عنوان ديالوگ در اجرا بهره مي گيرد. اين نوع از ادبيات در واقع از زمان يونان باستان مورد استفاده قرار مي گرفت كه به تدريج گسترش پيدا كرد . اين مقاله، مي‌كوشد كه با معرفي اين عناصر در فيلمنامه و تطابق چارچوب افسانه‌هاي عاميانه (با تأكيد بر افسانه‌‌ي هزار و يك‌شب) با ساختار فيلمنامه، به چگونگي پرداختِ اثري نمايشي با مخاطب كودك بپردازد. در اين رابطه، نظريه‌ها‌ي دِرام ارسطويي و ساختارشناسي پِراپ مورد مطالعه قرار گرفته و با تحليلِ ارتباط بين افسانه‌، فيلمنامه و مخاطب، و با ارائه‌ي نمونه‌ي مورديِ افسانه‌ي هزار و يك‌شب، تلاش شده تا الگويي منطقي از روندِ فيلمنامه‌ي كودك ارائه شود.